The forgetful fish

Christmas Group Therapy

2011-12-23T00:13:00.000+02:00

Όλα αρχίζουν αλλιώς

2011-12-06T23:50:00.001+02:00

Πάνω σε ένα ξένο στίχο και εγώ. Έτσι νιώθω. Όλα αρχίζουν να αλλάζουν. Απλά τα διαπιστώνω. Οι καταστάσεις με ξεπερνούν και βεβαιώνομαι ότι ο έλεγχος είναι μια ψευδαίσθηση.

Σε αυτές τις στιγμές αναγνωρίζω ότι μόνο οι ανθρώπινες σχέσεις αξίζουν. Φαίνεται πως ήρθε για άλλη μια φορά η εποχή που θα ξεκαθαρίσω ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει.

Είμαι πάλι σε μια αρχή. Κάποιος άφησε στα χέρια μου την άκρη από το νήμα και εγώ τώρα θα πρέπει να αποφασίσω αν θα το ακολουθήσω. Χωρίς να ξέρω προς ποια κατεύθυνση.

Define dancing...

2011-07-19T23:59:00.000+03:00

Δείτε αυτή τη μουσουδίτσα...

2011-07-14T23:11:00.000+03:00

και πείτε μου τι σκέψη σας έρχεται στο μυαλό.

2011-05-09T00:32:00.001+03:00

Έφυγε στις 29 Απριλίου 2011.

O Σ. αγαπούσε τη ζωή, όσο λίγοι. Δεν ξέρω γιατί έπρεπε να είναι τόσο σύντομο το πέρασμά του από εδώ. "Θέλημα Θεού", είπαν οι γονείς του. Αλλά δυστυχώς με αυτή τη σκέψη μπορούν να παρηγορηθούν μόνο όσοι έχουν βαθιά πίστη στον Θεό.

Όσοι γνωρίσαμε τον Σ. είμαστε τυχεροί.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε...

2010-09-23T22:10:00.000+03:00

Μέχρι πριν από μερικούς μήνες αναρωτιόμουν πώς ένας κατά τα φαινόμενα γλυκός άνθρωπος θα μπορούσε να μου προκαλεί τέτοια ένταση στη δουλειά μου. Να με κάνει να νιώθω πως υπήρχε κάτι παραπάνω που θα μπορούσα να κάνω και δεν έκανα ή ακόμη χειρότερα πως δεν έχει και ιδιαίτερη αξία αυτό που έκανα. Για το οποίο κόπιασα, έβαλα όρεξη, μεράκι και ενέργεια σε μη εργάσιμες ώρες. Έσπαγα το κεφάλι μου... γιατί, γιατί; Ήταν πάντα έτσι ή συνέβη κάτι και την άλλαξε;

Τώρα ξέρω. Κατέληξε να γίνει έτσι, γιατί με τέτοιους ανθρώπους δούλευε από την πρώτη μέρα της μέχρι και σήμερα. Δεν της το επέβαλε κανένας, αλλά αν ο διευθυντής που έχεις σου βάζει σαν πρότυπο προκειμένου να "βελτιωθείς" (ώστε να πάρεις μια θέση καλύτερη και ένα μισθό αξιοπρεπή) τον ΕΑΥΤΟ του - αυτόν τον αξιολύπητο εαυτό του που αναλώνεται σε κακίες, μίση, πάθη και χάνει την ικανοποίηση από το αποτέλεσμα της δουλειάς και από τη συνεργασία, προκειμένου να αναλωθεί σε "χειρισμούς" που το μόνο που καταφέρνουν τελικά είναι να επιβεβαιώνουν τη ματαιοδοξία του... Αν λοιπόν έχεις έναν τέτοιο Διευθυντή και βάσει αυτού πορεύεσαι επαγγελματικά και τίποτα άλλο δεν γνωρίζεις ως πρότυπο ηγέτη.... ε, δεν έχεις ελπίδα. Τέτοιος θα γίνεις και εσύ.

Περί συζητήσεως

2010-06-09T00:15:00.000+03:00

Δεν συζητάμε για το πού θα πάμε διακοπές...
Ούτε συζητάμε για το αν θα πάμε διακοπές...
Συζητάμε για το αν έχει νόημα να ξεκινήσουμε να το συζητάμε...

Η φωτογραφία από εδώ.

Εικόνες-κλειδιά

2010-05-20T23:54:00.000+03:00

Για να καταλάβετε πού πήγα εκδρομή ένα ΣΚ του Απριλίου. Με τυχαία σειρά:

Γαστρονομία...

Χαρακτήρας...

Επιλογή...

Άποψη...

Γάτες και γρανίτες

2010-05-20T23:15:00.000+03:00

Άσχετες φωτογραφίες-σουβενίρ. Στις 2 Μαΐου 2010, κοντά στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών.

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα και φοβόμουν

2010-05-15T11:09:00.000+03:00

Κάτι εντελώς ασυνήθιστο
Δεν μπορώ να το εξηγήσω
Εκτός αν είναι που φοβάμαι ότι
δεν έχω τον έλεγχο της ζωής μου
Ποτέ δεν τον είχα φυσικά
αλλά τότε δεν φοβόμουν

"Δεν θα φύγει κανείς!"

2010-05-12T22:29:00.001+03:00

Κανένας δεν αντιμίλησε. Βλέπεις φοβήθηκαν μην μπουν στο μάτι της Διευθύντριάς τους και βρεθούν ξαφνικά μπροστά στο Πειθαρχικό. Ο δικός μας Διευθυντής αντιθέτως μας είπε να φύγουμε με την πρώτη ευκαιρία που ηρεμήσουν κάπως τα πράγματα.

Τα παράθυρά μας δεν βλέπουν στον δρόμο. Στο internet δεν υπήρχαν ειδήσεις, λόγω της απεργίας των δημοσιογράφων. Περιμέναμε να μάθουμε κάτι από τους φρουρούς στο ισόγειο.

Κάποια στιγμή οι φωνές και οι σειρήνες της πυροσβεστικής σταμάτησαν. Βγήκαμε στη Σταδίου. "Κάψανε την Εγνατία, βγάζουν τον κόσμο από τον 1ο όροφο".

Στάθηκα στην Πλατεία Κοραή. Κοίταξα αριστερά μου, είδα τον καπνό και την πυροσβεστική στη γωνία, αλλά δεν πλησίασα, έμεινα με τους συναδέλφους. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ατύχημα, ότι δεν θα είχαν καταλάβει ότι υπήρχαν άνθρωποι μέσα. Υπέθεσα ότι αφού η Πυροσβεστική ήταν εκεί και έβγαζε τους ανθρώπους από τον όροφο, μάλλον θα ήταν ασφαλείς. Κανένας δεν ήξερε για θανάτους εκείνη την ώρα. "Το μετρό είναι ανοιχτό, πάμε!" Και φύγαμε. 5 λεπτά αργότερα μου τηλεφώνησαν. "Γράφουν τα blogs ότι πέθανε 1 άνθρωπος σε μια τράπεζα στη Σταδίου". ΠΩΣ??? Και σε λίγο άλλο τηλεφώνημα "Στο CNN λένε ότι πέθαναν 3 άνθρωποι σε μια τράπεζα που έκαψαν οι διαδηλωτές". ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.

Και φυσικά, μόλις μαθεύτηκε ότι υπάρχει είδηση, οι δημοσιογράφοι έσπασαν την απεργία, οι εικόνες άρχισαν να μεταδίδονται, οι πληροφορίες επιβεβαιώθηκαν... "3 άνθρωποι νεκροί από ασφυξία σε κατάστημα της Μαρφίν που κάηκε, η μία ήταν έγκυος".

Μπαίνω σε ένα μαγαζί. Ρωτούν γιατί τα μάτια μου είναι κόκκινα. Είναι από τα δακρυγόνα στο κέντρο. Μια κοπέλα γύρω στα 35 που με γνωρίζει πλησιάζει. Τη λένε Μ.
- Έγιναν φασαρίες;
- Έκαψαν μια τράπεζα και...
- Καλά έκαναν!
- 3 άνθρωποι πέθαναν!
- Έτσι χρειάζεται, για να δώσουν σημασία!

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, ήταν να τη χτυπήσω. Ταυτόχρονα ένιωσα ότι θα κάνω εμετό. Μετά της απάντησα...

Φαντάζομαι ότι λίγες ώρες αργότερα η ίδια κοπέλα θα δήλωνε συγκλονισμένη με την τραγική είδηση. Εκείνη την πρώτη στιγμή όμως, έδειξε το αληθινό της πρόσωπο. Και φοβάμαι ότι δεν είναι η μόνη που μένει απαθής μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός. Δεν είναι η μόνη που κοιτάζει τον εαυτό της, την τσεπούλα της, τον μικρόκοσμό της, αδιαφορώντας για όσα συμβαίνουν γύρω της. Δεν είναι η μόνη που δεν φροντίζει να ενημερώνεται σωστά. Που αρκείται στο να αναπαράγει σαν παπαγαλάκι τις απόψεις που ακούγονται σε μια πρωινή "ενημερωτική" εκπομπή. Που προτιμά να βλέπει τα παράθυρα του Star. Δεν είναι η μόνη. Και ασφαλώς δεν είναι και η χειρότερη.

Στέλνω ευχή και κατάρα σε αυτούς που σκότωσαν ή που άφησαν να σκοτωθούν αθώοι άνθρωποι: να παγιδευτείτε μέσα σε ένα κτίριο, να σας πνίγουν οι καπνοί, να φωνάζετε για βοήθεια και τα φαντάσματα των νεκρών να έρχονται και να σας βρίζουν.

Μάιος 2010

2010-05-04T22:08:00.000+03:00

Τη Δευτέρα το πρωί στο γραφείο κανένας δεν ρώτησε "έπιασες τον Μάη;" Περιοριστήκαμε σε ένα χαμόγελο. Και ο καθένας ό,τι κατάλαβε.

Καλό Πάσχα!

2010-03-28T23:56:00.000+03:00

Η λαμπάδα του βαφτισιμιού μου :)

Μια πράξη καλοσύνης

2010-03-21T22:30:00.001+02:00

Παρασκευή βράδυ, στο μικρό super-market. Περιμένω στη σειρά μου για το ταμείο. Ακριβώς μπροστά μου στέκεται ένα ζευγάρι. Το καλάθι τους γεμάτο με τα πιο φτηνά πράγματα. Τους είχα συναντήσει και στους διαδρόμους. Η γυναίκα ρωτούσε τον άντρα για κάθε τι που ήθελε να ψωνίσει, και δεν το έπαιρνε από το ράφι μέχρι να της το επιτρέψει. Φτάνοντας στο ταμείο, χαιρετά την υπάλληλο, μια γλυκομίλητη και χαμογελαστή κοπέλα, γύρω στα 30. Εκείνη την ρωτάει αν τα παιδιά είναι καλά και ξεκινάει να περνάει τα πράγματα. Στα μισά η γυναίκα θυμάται ότι θέλει να πάρει ένα πακέτο χαρτομάντιλα και ζητάει σιωπηλά το οκ. "Πήγαινε" της λέει ο άντρας. Στο ράφι υπάρχουν μόνο οι συσκευασίες των δέκα. Του τα δείχνει διστακτικά... "κάνουν 1,17"... "άντε, πάρτα να τελειώνουμε" της λέει εκείνος. Έχει βγάλει ένα μάτσο χρήματα για να πληρώσει, και διαλέγει τα πιο παλιά χαρτονομίσματα. Ταυτόχρονα η ταμίας τους λέει ότι μπορούν να πάρουν ένα ξυστό. "Ε, σιγά τώρα μην κερδίσουμε..." λέει η γυναίκα, κοιτάζοντας τον άντρα της. Εκείνος δεν λέει τίποτα. "Όχι, όχι, θα το πάρετε... μάλιστα θα σας το διαλέξω εγώ που είμαι γουρλού" της λέει η ταμίας. Η γυναίκα ξύνει ένα, που λέει να ξαναδοκιμάσουν. Το δεύτερο το ξύνει η ταμίας. Με απόλυτα ήρεμη φωνή, λες και το περίμενε, τους λέει "κερδίσατε μια δωροεπιταγή 50 ευρώ". Η γυναίκα δεν τολμά να το πιστέψει. "Πού να το ήξερες ότι θα κερδίσει αυτό το ξυστό... λέει η γυναίκα. Έπρεπε να το κρατήσεις για τον εαυτό σου..." Ο άνδρας δεν έχει πει τίποτα, δείχνει μάλλον δυσαρεστημένος, γιατί; Η ταμίας κοιτάζει την γυναίκα με συμπάθεια και της δίνει την επιταγή: "Αυτή η επιταγή ανήκει σε εσάς. Καλό σας βράδυ".

Γκούχου ρε, γκούχου!!

2010-03-17T19:54:00.001+02:00

Δύο εβδομάδες είμαι άρρωστη... ΔΥΟ !! Και να πεις ότι δεν συνεργάστηκα... αντιβίωση πήρα, ένζημα για να μη με πειράξει η αντιβίωση πήρα, σπρέι για τον βήχα πήρα, χαμομήλια αμέτρητα ήπια αν και τα σιχαίνομαι, εντριβές μου έκαναν, τι άλλο να κάνω δεν ξέρω, βαρέθηκα πια!

Λέω, θα πάω στον γιατρό. Για δεύτερη φορά, άκουσον άκουσον. Του τηλεφωνώ στο κινητό: "Είμαι στη δουλειά, δεν έχω βιβλιάρια μαζί μου, αλλά είμαι χάλια, να έρθω να με δεις;" Έλα μόλις ανοίξω, στις 5.30, θα έχω πολύ κόσμο, αλλά θα εξετάσω εσένα πρώτη. Πάω κι εγώ, βλέπω να περιμένουν ήδη 7-8 άτομα, σε λίγο βλέπω και τον γιατρό να έρχεται.

Αρχίζουν όλοι να λένε την ιστορία τους. Εμένα η γραμματέας του μου έκλεισε ραντεβού στις 6.00. Εμένα στις 5.30. Εμένα στις 5.15. Μια κοπελίτσα είπε χαμηλόφωνα "εγώ έρχομαι χρόνια σε αυτόν τον γιατρό, και ξέρω ότι ποτέ δεν κλείνει ραντεβού...". Ήταν η μόνη που έλεγε αλήθεια, φυσικά. "Και εσείς;" με ρώτησαν. "Α... εγώ μίλησα με τον ίδιο στο κινητό και μου είπε ότι θα με δει στις 5.30". Με μιας όλοι συμφώνησαν ότι αυτό δεν ήταν επίσημο ραντεβού, πού ακούστηκε ασθενής να κλείνει ραντεβού απευθείας με τον γιατρό... όχι, όχι, δεν είχα καταλάβει καλά, αυτοί προηγούνταν.

Μάλιστα. Έκατσα κι εγώ στον καναπέ και τους κοίταζα να παραφυλάνε στην πόρτα του γιατρού, με το που θα άνοιγε να μπουκάρουν πριν καλά καλά βγει ο προηγούμενος. Και όλοι ήταν εκεί για να γράψουν φάρμακα. Κανένας για εξέταση. "Δηλαδή εγώ είμαι η μόνη άρρωστη εδώ μέσα!" τους ειρωνεύτηκα. Όχι βέβαια κυρία μου, όλοι άρρωστοι είμαστε, αλλιώς τι κάνουμε εδώ... Τους κοίταξα έναν έναν, ήταν όλοι τους στην ηλικία των γονιών μου, εκτός από εκείνη την ειλικρινή κοπελίτσα που δεν πρέπει να ήταν πολύ μεγαλύτερή μου. Άντε, ας μην πλακωθώ μαζί τους...

Και πάνω που είχε περάσει καμιά ώρα αναμονής για εμένα, εμφανίζεται ο Mr Τσαμπουκάς. Ετών 30λίγο, στυλάκι είμαι στέλεχος, αλλά ντυμένος smart casual, και με ύφος "μπλιαχ, να βρίσκομαι σε αυτόν τον χώρο μαζί με όλους αυτούς..." Με το που ανοίγει η πόρτα, παίρνει το αυθάδικο στυλάκι και λέει στον γιατρό "μα τι νόημα έχουν τα ραντεβού αν δεν τηρούνται, και δεν νιώθω καλά και γι' αυτό πήρα και ρώτησα αν υπάρχει ραντεβού, αλλιώς να πάω αλλού". Του ρίχνει μια λοξή ματιά ο γιατρός (φοβερό ατομάκι by the way) και του κάνει την ερώτηση "τι ταμείο έχετε;" Τράπεζας, απαντάει ο άλλος. Και τότε ήξερα ότι είχα μπροστά μου έναν Eurobank. Θα μου πεις, πώς το κατάλαβες... Ε, αν έχεις κάνει τόσα χρόνια recruiting, αναπτύσεις την ικανότητα να τους ξεχωρίζεις από το πλήθος.

Αναστενάζει ο γιατρός, που επίσης τον μυρίστηκε, όπως μου είπε αργότερα... "Εφόσον δεν νιώθει καλά, συμφωνείτε να περάσει;" Ναι, είπε εκείνη που είχε σειρά κανονικά. Εγώ πνιγόμουν στον βήχα και το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να αγριοκοιτάξω τον γιατρό "μα καλά, θα βάλεις μέσα αυτόν τον μαλάκα που δεν έχει περιμένει ούτε 5 λεπτά;" Και όμως, το έκανε. Προφανώς, για να γλιτώσουν τα αφτιά του τη γκρίνια. Γαμώτο!!

Με το που κλείνει η πόρτα αρχίζουν οι διαμαρτυρίες "και ορίστε, πώς μπήκε αυτός έτσι; γιατί του δώσατε τη σειρά σας; ε, ντράπηκα, αφού είπε ότι δεν νιώθει καλά..." ΣΑΝ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ, μεγάλοι άνθρωποι, να σας παραμερίζει ένα παιδαρέλι!! Ήθελα να φωνάξω, αλλά δεν το έκανα. Πολύ απλά, δεν είχα φωνή. Κάποια στιγμή βγαίνει σαν σίφουνας, ήταν αργά για να κάνω κάτι τότε, αλλά πρόλαβα να τον κοιτάξω καλύτερα στο πρόσωπο. Ήθελα να τον θυμάμαι, γιατί ο κόσμος είναι μικρός, πόσο μάλλον αν ο Mr Τσαμπουκάς δουλεύει σε τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας.

Δεν θα τον πετύχω σε κανένα μετρό, θα βήξω πάνω του με την ψυχή μου, όχι ότι θα κολλήσει τίποτα, η ίωση πέρασε, αλλά ο βήχας θα μείνει για 2 εβδομάδες ακόμη, εξήγησε ο γιατρός. Δίνω το λόγο μου, θα βήξω στο πρόσωπό του με τόση δύναμη, που θα χεστεί πάνω του.

Την Κυριακή

2010-03-15T22:53:00.000+02:00

στο Καταφύγιο Οίτη...

Μακάρι να είχα τραβήξει εγώ και αυτή τη φωτογραφία...

Σπίτι μου, σπιτάκι μου... πού είσαι βρε;

2010-03-09T20:29:00.015+02:00

Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού μου σκέφτηκε πως είναι η κατάλληλη στιγμή να μου ζητήσει αύξηση. Και εγώ σκέφτηκα πως είναι η κατάλληλη στιγμή να ξεπεράσω το τραύμα της αποτυχημένης προσπάθειας που έκανα πέρυσι και να ξαναδοκιμάσω...

Wish me luck :)

Τι ουρανός ήταν αυτός ο χθεσινός

2010-03-01T21:14:00.005+02:00

Ελπίζω να είναι καλό σημάδι και να δείχνει ότι έφτασε η Άνοιξη. Ότι θα φτάσει όπου να 'ναι, έστω...
Κοιμήθηκα κατακουρασμένη το βράδυ του Σαββάτου. Και αν δεν ήξερα ότι ήθελε τόσο πολύ να πάμε στην ξενάγηση την επόμενη ημέρα, δεν θα σηκωνόμουν από το κρεβάτι για τίποτα και για κανέναν. Πήγαμε στην Αρχαία Αγορά...

Η ξεναγός, η κυρία Στέλλα με τα 70 χρόνια της (65 ομολογημένα που λέει και η φίλη μου η Α.) και τα αθλητικά της παπούτσια προχωρούσε άνετα εκεί που εγώ κοντοστεκόμουν με ύφος "είναι ανάγκη να πάμε από εκεί;" και ταυτόχρονα μιλούσε, έβαζε και έβγαζε τα γυαλιά ηλίου, φαίνονταν και τα όμορφα γαλάζια μάτια της (πρέπει να ήταν μια κούκλα στα νιάτα της...), κρατούσε στα χέρια της ανακατεμένες σημειώσεις, post it, αποκόμματα από εφημερίδες... Τι τα ήθελε αναρωτιόμουν, αφού όλα τα έλεγε μέσα από την καρδιά της. Άνοιγε τα χείλη της και εκτός από τη φωνή της δεν άκουγες τίποτα άλλο. Μόνο κανένα κοτσύφι ίσως... και το τρένο που περνούσε πού και πού... καταλάβαινα ότι περνούσε η ώρα όταν άκουγα μια καμπάνα να χτυπάει από μακριά... Πότε πήγε 1.30;

Ένας σκύλος ακολουθούσε... εκείνη, όχι εμάς. Μερικές φορές πήγαινε από πριν και στεκόταν εκεί που ήξερε ότι θα σταματήσει. Ξάπλωνε μετά, έκλεινε τα μάτια και άκουγε. Μετά σηκωνόταν πάλι... πιο ευχαριστημένο σκύλο δεν έχω δει. Είχε και το μοναδικό προνόμιο να περπατάει πάνω στις αρχαίες πέτρες.

Κάποια στιγμή άρχισε να γαβγίζει κάτι άλλα σκυλιά που στέκονταν εκεί που φαινόταν ότι θα πήγαινε η κυρία Στέλλα και εμείς, το τσούρμο της. Γάβγισαν και εκείνα. Αντιστάθηκαν λίγο, αλλά τελικά έφυγαν, άλλος ήταν το αφεντικό εκεί...

Είδα και τα αρχαία αγάλματα, πόσο μόνα τους μου φάνηκαν...

Ήμασταν 5 όλοι μαζί. Ο Δ, η Ρ, η Α, ο Φ και εγώ. Ο Δ και ο Φ μεγάλωσαν μαζί. Έχουν κλείσει και οι δύο τα 33 τώρα, αλλά πείραζαν ο ένας τον άλλο σαν να ήταν ακόμη στο Δημοτικό. Αξιοζήλευτη η φιλία δύο ανδρών που παίζανε στην ίδια γειτονιά, κάθονταν στο ίδιο θρανίο, οδήγησαν τα ίδια αυτοκίνητα, πριν ένα χρόνο έγιναν και κουμπάροι. Με τη Ρ. τους βγάζαμε φωτογραφίες... Όλα αυτά στο mute, το αφτί μας ήταν στην κυρία Στέλλα...

Αποφάσισα να την κρατήσω αυτή την ημέρα μέσα μου.

Μέσα στο νερό δασκάλα

2010-02-24T20:18:00.002+02:00

Kiev

2010-02-01T09:40:00.000+02:00

Αγκαλίτσα;

2010-01-18T21:20:00.000+02:00

"Just before mating, a male may press his head on the female's shoulder and rub her neck with his bill..."
(Penguin, Frans Lanting, p. 77)

2010-01-05T16:53:00.000+02:00

"Μη... μη... γαργαλιέμαι σου λέω!"

Χρόνια Πολλά!

2009-12-28T23:21:00.000+02:00

... και Καλή Πρωτοχρονιά εύχομαι σε όλους! Να περάσετε τέλεια!

48 χρόνια και 3 μήνες

2009-12-03T23:06:00.000+02:00

Η κυρία Μ. που μένει δίπλα μου έχασε πριν 15 ημέρες τον άνδρα της. Ήταν άρρωστος τα τελευταία 4 χρόνια από Αλτσχάιμερ, και εκείνη έμεινε κοντά του μέρα νύχτα μέχρι το τέλος. Σήμερα μου είπε γνωρίστηκαν το 1941 σε μια στοά στο κέντρο της Αθήνας, όταν η Αθήνα ήταν μια άλλη πόλη. Έζησαν στην Ελλάδα και στην Αμερική, απέκτησαν δύο παιδιά. Έμειναν μαζί για 48 χρόνια και 3 μήνες.

Την ρώτησα πώς είναι και τι σκέφτεται να κάνει τώρα. Μου απάντησε, χωρίς δεύτερη σκέψη: "το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν ηρεμήσω και αρχίσω να βγαίνω από το σπίτι, θα είναι μια μεγάλη βόλτα στην Καστέλλα, εκεί που μεγάλωσα και πήγα σχολείο..."

Η φωτογραφία από εδώ.

Γκαντεμιά; (updated)

2009-11-26T23:24:00.001+02:00

Αρρώστησα 2 φορές μέσα σε 3 εβδομάδες. Έτσι και ήξερα ποιος με κόλλησε, θα έτρωγε δαγκωνιά περιποιημένη. Γκρρρ....

Update - απάντηση στον Mahler

Είναι ο Bruno !!

Σήμερα

2009-11-17T00:46:00.000+02:00

Μου ζήτησαν να συντάξω μια επιστολή. Στην οποία να εξηγώ τους λόγους που απορρίπτεται ένας άνθρωπος. Τον οποίο δεν έχω δει ποτέ μου. Και να τα λέω και κομψά, όμορφα, στρογγυλεμένα. Όπως πάντα.

Μου πήρε δύο ώρες να γράψω την επιστολή. Ήταν γεμάτη με "however", "nevertheless", "though" και "as a result"... Εμένα δεν μου άρεσε, αλλά άρεσε στους άλλους.

Για τέτοια μπράβο δεν είμαι περήφανη.

Έχω μια πελώρια λαχτάρα...

2009-11-09T22:10:00.001+02:00

Πόσο μου λείπει κάθε πρωί αυτός ο γλυκός ύπνος... όχι πολύ, μόνο μια ωρίτσα παραπάνω... Αντί για τις 7 να ξυπνούσα στις 8, και δεν θα παραπονιόμουν άλλο.

Περιορισμένη κατ' οίκον...

2009-11-07T13:34:00.000+02:00

Δεν ξέρω πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά που ξύπνησα Σάββατο πρωί γνωρίζοντας ότι θα μείνω εντελώς μόνη μου μέχρι το απόγευμα της Κυριακής. Κάτι που είναι απόφασή μου βέβαια, οπότε δεν μπορώ να τα βάλω με κανέναν, παρά μόνο με την τύχη μου. Γιατί είμαι άρρωστη. Όχι, δεν κόλλησα τη νέα γρίπη. Κάποια άλλη ίωση έχω, από αυτές που βήχεις και σηκώνεις πυρετό τόσο που να πρέπει να μείνεις σπίτι, αλλά όχι τόοοσο, ώστε να μην μπορείς να αυτοεξυπηρετηθείς, οπότε και να ζητήσεις χωρίς τύψεις να έρθει κάποιος να σε φροντίσει - κατά προτίμηση η μαμά...

Μαζοχίζομαι μου φαίνεται... Έχω θέσει τον εαυτό μου σε κατ' οίκον περιορισμό και δεν επιτρέπω και σε κανένα άλλο να έρθει. Θα το έχω βάρος στη συνείδησή μου αν εξαιτίας μου κολλήσει και κανένας άλλος, κυρίως αν στην οικογένειά του έχει και μωρό. Υπερβολικά αλτρουϊστικό, ε; Αλλά αν είχαν κάνει το ίδιο και οι άλλοι τρεις που επί 2 εβδομάδες έρχονταν άρρωστοι στο γραφείο, εγώ ίσως να μην ήμουν άρρωστη τώρα. Πείτε με κορόιδο, αλλά όσο περνάει από το χέρι μου, κανένας φίλος μου ή συγγενής μου δεν θα κολλήσει από εμένα.

Και τώρα τι κάνουμε; Πώς θα περάσω ένα Σαββατοκύριακο μόνη; Εγώ, που τέτοια ώρα ήμουν ήδη στον πρώτο καφέ και είχα κάνει σχέδια μέχρι και για την Κυριακή βράδυ; Μιλούσα με τον Φ. πριν λίγο και μου είπε: "είναι μοναδική ευκαιρία να κάνεις όσα δεν προλαβαίνεις τον υπόλοιπο καιρό..." Ουφ... έχει δίκιο. Υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να κάνω και είναι τρομερή παράλειψή μου που το έχω αφήσει τόσο καιρό. Ντρέπομαι, αλλά θα σας το πω: Η ντουλάπα μου έχει μέσα και τα χειμωνιάτικα και τα καλοκαιρινά μου ρούχα. Ωιμέ!! Τόσο ανακατεμένα, που αν κάποιος εξωγήινος για παράδειγμα έπεφτε μέσα, δεν θα μπορούσε να συμπεράνει τι εποχή έχουμε. Ω! Οποία τραγωδία! Και είναι και κάτι άλλο. Χειρότερο... Έχω ένα e-learning σε project management που ζήτησα να κάνω. Το ξεκίνησα πριν από κανένα μήνα και βαρέθηκα στο πρώτο μισάωρο. Πείτε μου, δεν είναι μοναδική ευκαιρία να κάνω και αυτό ?! Γκρρρ....

Πέρασα μια βόλτα από τον Leviathan να δω τι λέει για τις καινούριες ταινίες... Μετά ανακάλυψα ότι η Naya επέστρεψε και πολύ χάρηκα. Και μετά σκέφτηκα ότι δεν ήταν κανένα ποστ της προκοπής αυτό που ανέβασα χθες βράδυ και ότι έχουν συμβεί πολλά από τότε που έγραψα για τελευταία φορά... ε, και είπα να ξαναγράψω. Λοιπόν, τα νέα είναι:

1. Η αδελφή μου παντρεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου. Φοβερά ήταν πρέπει να σας πω, χαλάλι το τρέξιμο τόσους μήνες... Αυτά τα δύο τραγουδάκια τα έχω συνδέσει με το γάμο τους...

2. Αληθινός έρωτας τελικά υπάρχει. Μου συμβαίνει αυτή τη στιγμή και τον απολαμβάνω στον υπερθετικό.

3. Ένα πανέμορφο κουτάβι ήρθε και μας βρήκε... τον λένε Bruno.

υ.γ. Αγόρασα εισιτήρια για τη συναυλία των U2 τον επόμενο Σεπτέμβριο :)

The painter from Shanghai

2009-11-06T22:17:00.000+02:00

Διάβασα το υπέροχο μυθιστόρημα της Jennifer Cody Epstein, που μιλάει για τη ζωή της ζωγράφου Pan Yuliang.

Υπέροχο...

Παίζω

2009-09-04T22:26:00.005+03:00

Με τον βαφτισιμιό μου βρήκαμε ένα καινούριο παιχνίδι. Γονατίζω δυο μέτρα μακριά του. Τον κοιτάζω, μετράμε αργά "ένα, δύο..." και στο "τρία!!" τρέχει και πέφτει στην αγκαλιά μου!

Γι' αυτό αποφασίσαμε να ονομάσουμε το παιχνίδι "1-2-3".

Καλό φθινόπωρο :)

Πνευστά και κρουστά

2009-07-14T22:12:00.005+03:00

Αγαπητέ κύριε Δήμαρχε,

Πέρασα τώρα το απογευματάκι από την Πλατεία Κοτζιά. Εκεί ντε, που είναι το Δημαρχείο; Α, γεια σου! Και βρέθηκα μπροστά στη Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων. Υπέροχες ξέγνοιαστες νότες για τα μη εξασκημένα αφτιά μας. Μια γλυκιά φωνούλα ανακοίνωνε τους σολίστες και τα μουσικά κομμάτια και τα παιδιά ευχαριστούσαν με το χαμόγελό τους. Οι λίγοι άνθρωποι που στέκονταν χειροκροτούσαν. Ωπ, τι είπα; "Στέκονταν"; Γιατί όχι "κάθονταν"; Γιατί όχι, Κύριε Δήμαρχε; Ολόκληρη Πλατεία Κοτζιά, μόνο 30 πλαστικές καρέκλες χώραγε; Πάλι καλά να λέω, που υπάρχει και το συντριβάνι και ο κόσμος έβρισκε ένα μέρος να ακουμπήσει.

Κρίμα, κρίμα...

Η εικόνα, από εδώ.

Ζητείται όνομα για διαταραχή προσωπικότητας

2009-07-11T12:09:00.005+03:00

Λέω να προσθέσω μία καινούρια διαταραχή προσωπικότητας στην εγκυκλοπαίδεια των ψυχολόγων. Δεν της έχω βρει όνομα ακόμη αλλά που θα μου πάει... Μπορείτε αν θέλετε να βοηθήσετε κι εσείς, κάθε ιδέα είναι ευπρόσδεκτη! Χρειάζεστε βέβαια ορισμένες πληροφορίες, όπως:

Α. Πληθυσμός και στοιχεία οικογενειακής και επαγγελματικής κατάστασης:

Γειτόνισσες γύρω στα 40κάτι, χωρισμένες με παιδί, κατά φαντασίαν συγγραφείς, με τάσεις ξελογιασμού τεκνών ετών ούτε 30...

Β. Συμπεριφορές που συνοδεύουν την υπό εξέταση διαταραχή:

1. Ψέματα για τον ιδιοκτήτη "δεν νομίζω ότι είναι διαθέσιμος να ακούσει" και για τους γείτονες "περνάνε από δίπλα μου και δεν μου μιλάνε"

2. Αγένεια του τύπου "σου κλείνω το τηλέφωνο γιατί έχω νεύρα"

3. Υπεροψία του τύπου "δεν αποθηκεύω το κινητό σου γιατί είμαι φοβερά πολυάσχολη και κάθε φορά ρωτάω τουλάχιστον δύο φορές ποιος είναι, παρόλο το καλημέρα συνοδεύεται άμεσα από διευκρίνιση του τύπου "είμαι η Dory από τον 1ο όροφο"

4. Εγωισμός του τύπου "γιατί να βάλουμε έναν άνθρωπο να σκουπίζει τη σκάλα μας, προτιμώ εγώ να σκουπίζω το πλατύσκαλό μου μιας που μένω στο ισόγειο και οι υπόλοιποι κάνετε ό,τι καταλαβαίνετε"

5. Αδιαφορία του τύπου "δεν έχει εμφανιστεί κατσαρίδα στο σπίτι μου, άρα δεν βρίσκω τον λόγο να κάνουμε απολύμανση"

6. Ευρηματικότητα του τύπου "παρατάω μια ψόφια (από εντομοκτόνο) κατσαρίδα μέσα στη μέση της σκάλας ώστε να την δουν όλοι και εντελώς τυχαία τηλεφωνώ την ίδια μέρα στον ιδιοκτήτη της πολυκατοικίας για να τον ρωτήσω γιατί φέτος δεν έχουμε κάνει απολύμανση, νομίζω πως είναι ώρα επιτέλους, άντε που πρέπει να τα φροντίζω όλα εγώ!"

7. Κομπλεξισμός του τύπου "δεν είμαι βαμμένη και αισθάνομαι άσχημη και κάνω πως δεν σε βλέπω γιατί δεν θέλω να σου μιλήσω"

8. Περιέργεια του τύπου "μέσα σε πέντε λεπτά πρέπει να μάθω πόσων χρονών είσαι, που δουλεύεις, τι σπούδασες, έχεις αδέρφια, γκόμενο, σκύλο, γάτα;"

9. Αδιακρισία του τύπου "θα έρθω να σου χτυπήσω σε λίγο να πιούμε καφέ και να τα πούμε, δεν έχω δει και το σπίτι σου άλλωστε"

10. Πρωτοτυπία στην παρενόχληση γειτόνων του τύπου "αποφάσισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα χορού της κοιλιάς και τουμπερλεκίου και οι ώρες εξάσκησής μου να είναι 10-12 τη νύχτα".

Όπως είπα, κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη. Καλό σας σκ!

Θέμα οπτικής γωνίας

2009-07-07T23:08:00.004+03:00

Αφιερώνω αυτό το postaki στον manager που συνάντησα σήμερα το απόγευμα, για δύο κυρίως λόγους:

- μου έδειξε πώς είναι ο εργοδότης σου να σε εκτιμά και να κάνει το καλύτερο δυνατό ώστε να σε έχει στην ομάδα του

- μου θύμισε ότι υπάρχουν εργασιακά περιβάλλοντα που επικρατούν χειρότερες συνθήκες

Επιπλέον σήμερα συνειδητοποίησα το εξής: μπορεί ο supervisor / manager που έχεις σήμερα να μην σε εμπνέει και να σου προκαλεί πολλά προβλήματα στη συνεργασία, αλλά η δουλειά σου να είναι από μόνη της εμπνευσμένη και αποτελεσματική στο να μειώνει τα προβλήματα στις συνεργασίες των άλλων.

Success Stories

2009-07-06T10:00:00.003+03:00

Για το καφέ που σας έλεγα τις προάλλες...
Φαίνεται πως δεν τους έκραξα μόνο εγώ. Τα τασάκια εξαφανίστηκαν!
Έεεετσι...

Τα γλυκά, τα πικρά και τα γλυκόπικρα

2009-07-03T23:58:00.001+03:00

Η εξωσωματική πέτυχε και η Α. είναι έγκυος.

Η Β. παραιτήθηκε από την καταπιεστική δουλειά της και τώρα θα βλέπει περισσότερο το παιδί της.

Ο 18 μηνών βαφτισιμιός μου όταν τον ρώτησε η μαμά του ποια είμαι, με έδειξε και είπε "νονά"! Και όταν πήγα να φύγω δεν ήθελε και φώναξε "νονάααααααααααααααααα" !!

Η Α. έκανε ιστολογική εξέταση στον θυρεοειδή της και τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά.
Ο Κ. συνάδελφος, φίλος και τελευταία πηγή γέλιου στο γραφείο βρήκε άλλη δουλειά.

Στις 10 το πρωί ένιωσα ότι καταρρέω. Πήγα στον manager και του είπα "δεν είμαι καλά, δεν ξέρω τι έχω, πρέπει να φύγω... εδώ σας αφήνω αυτό που μου ζητήσατε" και εκείνος απάντησε "μη σε νοιάζει η δουλειά, φύγε". Γύρισα σπίτι και κοιμήθηκα από τις 11 μέχρι τις 5 το απόγευμα.

υ.γ. η supervisor γεμάτη ενδιαφέρον μου είπε πριν φύγω "κάνε μου μια αναπάντητη για να ξέρω ότι έφτασες καλά". Οκ, είπα... και έστειλα ένα sms ότι είμαι σπίτι και αν χρειαστούν κάτι ας μου τηλεφωνήσουν. Μου απάντησε: "περαστικά και καλό πσκ". Πρόσεχε κοπελιά, γιατί αν δαγκωθείς κατά λάθος, θα δηλητηριαστείς!

(Dory's) Stories

2009-07-01T20:26:00.006+03:00

Κάθε πρωί παίρνω τον freddo μου από ένα καφέ στην Πανεπιστημίου. Πολύ καλά παιδιά, χαμογελαστά, γρήγορα και επιπλέον... φτιάχνουν πολύ ωραίο freddo. Ωραία δεν τους διαφήμισα;

Ώρα να τους δυσφημίσω. Μπήκα σήμερα και το μαγαζί ήταν τίγκα στον καπνό. Και ήταν μόλις 9 το πρωί! Ρίχνω μια ματιά γύρω, όλα τα τραπεζάκια είχαν τασάκια. Να θεωρήσω ότι αυτή η τρυπίτσα έχει επαρκή εξοπλισμό για την ανανέωση του αέρα κλπ; Ούτε για αστείο... Βλέπω τον ιδιοκτήτη: "Μπα, γίνατε μαγαζί καπνιστών βλέπω... Τι να σας κάνω που μου αρέσει ο καφές σας. Από αύριο θα μου τον φέρνετε στο γραφείο. Εγώ εδώ δεν ξαναμπαίνω..."

Βγαίνω έξω και τι βλέπω! Τα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΑΣΑΚΙΑ !! Δηλαδή, το χωράει το μυαλό σας; Μέσα οι καπνίζοντες, έξω οι μη καπνίζοντες!

Στα διάλα... Από αύριο στα Starbucks.

Η φωτογραφία από εδώ.

And they lived happily ever after...

2009-06-30T17:49:00.005+03:00

Με την Α. γνωριστήκαμε όταν πήγαινα Α' Λυκείου. Μόλις είχα μετακομίσει σε άλλη πόλη και στο καινούριο μου σχολείο δεν ήξερα κανέναν. Και εκεί που είμαι μόνη μου και δεν ξέρω πού να σταθώ, ένα κοριτσάκι με ένα πλατύ χαμόγελο ήρθε και μου μίλησε: "γεια σου, είμαι η Α!" Γίναμε αμέσως φίλες. Δύο ή τρία χρόνια αργότερα υποσχεθήκαμε ότι όποια και να παντρευόταν πρώτη, η άλλη θα ήταν η κουμπάρα της.

Όταν γνώρισα τον Ν. αισθάνθηκα αμέσως ότι αυτοί οι δύο μια μέρα θα παντρεύονταν. Ο γάμος έγινε στις 28-6-2009, στις 12.30 το μεσημέρι. Και ήμουν η κουμπάρα!

2009-06-26T16:46:00.003+03:00

In our darkest hour
In my deepest despair
Will you still care?
Will you be there?
In my trials
And my tripulations
Through our doubts
And frustrations
In my violence
In my turbulence
Through my fear
And my confessions
In my anguish and my pain
Through my joy and my sorrow
In the promise of another tomorrow
I'll never let you part
For you're always in my heart.

Αγαπημένο μου Blog

2009-06-22T22:13:00.004+03:00

Την Παρασκευή η μαμά μου ήρθε στην Αθήνα για δουλειές και μέχρι σήμερα έμεινε στο σπίτι μου. Το πρωί πίναμε καφέ μαζί, το μεσημέρι τρώγαμε φαγάκι ζεστό από τα χεράκια της, το απόγευμα κάναμε ψώνια και το βράδυ κοιμόμασταν μαζί στο διπλό κρεβάτι.

Σήμερα που είναι Δευτέρα, σηκώθηκα εντελώς ανόρεχτα για να πάω στη δουλειά. Ευτυχώς όμως σηκώθηκε και η μαμά μου μαζί και ήταν πολύ καλύτερα. Μιλούσαμε, με βοήθησε να ετοιμαστώ πιο γρήγορα, μου έδωσε κουράγιο... Και στις 7.15 τη φίλησα και έφυγα.

Στις 9.35 κοίταξα για πρώτη φορά την οθόνη του τηλεφώνου μου και τότε πρόσεξα την ημερομηνία. Είχα ξεχάσει να της πω χρόνια πολλά για τα γενέθλιά της... Στεναχωρήθηκα τόσο πολύ. Να είμαι δίπλα της τόση ώρα το πρωί, να μπορώ να της πω πρώτη χρόνια πολλά και να της δώσω μια σφιχτή σφιχτή αγκαλιά... κι όμως, να το ξεχάσω! Της τηλεφώνησα από το κινητό: Μανούλα, χρόνια πολλά!! Ξέχασα να σου το πω το πρωί... Δεν πειράζει, μου είπε γελώντας, κι εγώ το ξέχασα! Πάντως το φιλί μου το πήρα!

Μου χάλασε εντελώς η διάθεση... Και ενώ έγιναν τόσα ωραία πράγματα σήμερα στη δουλειά και θα έπρεπε να είμαι μες στην καλή χαρά, εγώ ήθελα να περάσει η μέρα και να φύγω, να φύγω, να γυρίσω σπίτι, να τη δω.

Κατά τις 2.30 όμως μου είπε ότι θα έφευγε από την Αθήνα νωρίς το απόγευμα, μαζί με την αδελφή μου. Δεν θα προλάβαινα να τη δω. Καταστεναχωρήθηκα. Τελικά την πρόλαβα στο πεζοδρόμιο. Μιλήσαμε για 5 λεπτά και της έδωσα και την αγκαλιά που ήθελα. Δεν ξέρω αν της έφτασε, εμένα πάντως όχι...

Από μία ταράτσα

2009-06-21T22:38:00.003+03:00

Η Ακρόπολη και το Μουσείο

ή μήπως το Μουσείο και η Ακρόπολη;

Δημητρακοπούλου & Μακρυγιάννη

Μια ιστορία

2009-06-20T10:10:00.006+03:00

Μέρος του άρθρου "35 χρόνια για ένα μουσείο", που δημοσιεύτηκε στο "Τεχνη και Ζωή" της Ναυτεμπορικής, στις 19 Ιουνιου 2009.

1974

Αρχαιολάτρης, εμπνεόμενος από τη δύναμη και το βουβό μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής οραματίζεται τη δημιουργία του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Οι διεργασίες προχωρούν με αργό ρυθμό, όμως με τις πολύτιμες συμβουλές του σπουδαίου αρχιτέκτονα Δεσποτόπουλου και του κύκλου των διανοούμενων που πάντα τον συντρόφευαν, εξακολουθούσε αδιάλειπτα να ποθεί τη δημιουργία του και να ετοιμάζει το δρόμο για την κήρυξη του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού.

1976

Ο πρώτος πανελλήνιος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης κηρύσσεται άγονος. Απογοήτευση και περισσότερο πείσμα.

1979

Δεύτερος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός. Κηρύσσεται και αυτός άγονος. Το περίφημο οικόπεδο στου Μακρυγιάννη παραμένει «ορφανό περιεχομένου», παρά την έντονη προσπάθεια του Καραμανλή.

1982

Η παθιασμένη Μελίνα Μερκούρη κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής της δράσης -αλλά και της ταυτότητάς της ως Ελληνίδα- την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, που έχουν αρπαγεί από το λόρδο Ελγιν. Φυσικά, επαναφέρει το θέμα του νέου μουσείου και κινεί, ως υπουργός Πολιτισμού, τη διαδικασία για την καταχώριση του οικοπέδου στου Μακρυγιάννη και την παραχώρησή του στον τομέα αρμοδιοτήτων της Α' Εφορείας αρχαιοτήτων.

Το πλήρες άρθρο, εδώ.

Ο Κανέλης

2009-06-17T00:21:00.004+03:00

Η αδελφή μου και εγώ μεγαλώσαμε με σκυλιά, γιατί ο πατέρας μας ήταν κυνηγός. Τους διάλεγε ονόματα που τους ταίριαζαν, όπως "Χιονάκης" για ένα λευκό Pointer, "Rocky" για ένα πολύ δυνατό Epagnuel Bretton, "Κανέλης" για ένα ήμιαιμο με κοντό κανελί τρίχωμα.

Τον Κανέλη τον θυμάμαι πολύ καλά. Για δυο μικρά κοριτσάκια 6-7 χρόνων, όπως ήμασταν τότε με την αδελφή μου, το πώς θα τον ταΐζαμε ήταν ολόκληρη ιστορία... Επειδή όταν πλησιάζαμε για να βάλουμε φαγητό στο μπολ του πηδούσε επάνω μας για να παίξουμε, είχαμε βρει αυτόν τον (πρωτότυπο κατά τη γνώμη μας) τρόπο. Βγάζαμε ένα κόκαλο από το φαγητό, η μία του αποσπούσε την προσοχή με αυτό και η άλλη έριχνε το υπόλοιπο στο μπολ του και γέμιζε τον κουβά του με νερό. Μετά τον χαζεύαμε να τρώει, να πίνει νερό και τελικά να ξαναέρχεται κοντά μας για χάδια.

Μια μέρα δεν τον βρήκαμε στο σπιτάκι του. Δεν φαινόταν να είχε κόψει το λουρί του, οπότε φανταστήκαμε ότι κάποιος τον έκλεψε. Γιατί όμως; Δεν ήταν κάποιο καθαρόαιμο που πουλώντας το θα έβγαζε χρήματα. Τότε, μήπως απλά ενοχλούσε κάποιον; Δεν μάθαμε.

Πέρασαν αρκετές εβδομάδες. Μια μέρα, ήμασταν στο αυτοκίνητο με τον πατέρα μας, σε ένα χωριό αρκετά μακριά από την πόλη μας. Ο δρόμος είχε πέτρες και λακκούβες και έτσι πηγαίναμε με χαμηλή ταχύτητα, όταν στα δεξιά μας είδαμε ένα σκύλο, δεμένο σε ένα συρμάτινο φράχτη. Ο Κανέλης! Ο πατέρας μας έτρεξε κοντά του, το σκυλί όμως δεν τον αναγνώρισε και γάβγιζε άγρια. Τελικά κατάλαβε τη μυρωδιά μας, τις φωνές μας και σιγά σιγά ηρέμησε. Ήταν αδυνατισμένος και καταγρατζουνισμένος, αλλά τα είχε καταφέρει. Έτσι όπως ήταν αγριεμένος δεν μπορούσαμε να τον βάλουμε στο αυτοκίνητο. Έπρεπε να φύγουμε για να φέρουμε την μπαγκαζιέρα, αλλά εκείνος δεν ήξερε ότι φεύγαμε γι' αυτό το λόγο. "Θα ξαναγυρίσουμε... θα σε πάρουμε σπίτι... μη φοβάσαι, σε βρήκαμε τώρα", αλλά εκείνος δεν καταλάβαινε και γάβγιζε πονεμένα "μην φύγετε, μη με αφήσετε".

Λίγες ώρες αργότερα επιστρέψαμε γεμάτοι αγωνία, αν θα τον βρίσκαμε εκεί που τον αφήσαμε. Ήταν εκεί και μας περίμενε με μάτια που έλαμπαν και μια ουρίτσα που έσχιζε τον αέρα με όλη της τη δύναμη.

Η φωτογραφία από εδώ.

Βιβλίο με φάτσες (;)

2009-06-14T22:49:00.000+03:00

Δεν υπάρχω σε αυτό. Δεν θέλω να υπάρχω σε καμία database από όπου να μην μπορώ απλά... να βγω. Και που είμαι στο linkedin πολύ μου φαίνεται, αλλά το χρησιμοποιώ σαν εργαλείο εργασίας.

Βέβαια σχεδόν όλοι όσοι έχουν εγγραφεί, έχουν και ένα success story από το facebook. Άλλοτε ένας συμμαθητής σου που είχε χαθεί εδώ και 100 χρόνια, άλλοτε ο άνδρας/η γυναίκα που έψαχνες όλη σου τη ζωή, άλλοτε το reunion που δεν θα είχε γίνει σε καμία άλλη περίπτωση...

Έχω διαβάσει βέβαια και για τις... άλλες περιπτώσεις, που το facebook χρησιμοποιήθηκε σε βάρος του χρήστη. Μια κοπέλα -λένε- ότι απολύθηκε γιατί μια μέρα προσποιήθηκε την άρρωστη και δεν πήγε στη δουλειά της. Ο εργοδότης της έμαθε την αλήθεια όταν κάποιος του σφύριξε ότι η κοπέλα ανέβασε φωτογραφίες εκείνη την ημέρα. Επιχείρημα; δεν γίνεται να είσαι άρρωστος, αλλά να είσαι και στο internet.

Ίσως η άγνοιά μου και η περαιτέρω απαξίωση πάνω στο θέμα να με κάνουν οπισθοδρομική... Δεν το αποκλείω...

Να! Στα μούτρα μου!!

2009-06-10T22:12:00.005+03:00

Τι ηλίθια που φέρομαι μερικές φορές... Μαζί με άλλη μία κοπέλα πηγαίνω για πρώτη φορά σε ένα σπίτι. Απλό σπιτάκι, αλλά σε φοβερό σημείο στη Ν.Φιλοθέη. Τουτέστιν, όλη η Αθήνα πιάτο. Τον Ν. που είναι ο ιδιοκτήτης, τον γνωρίζω ελάχιστα. Πού το βρήκα το θάρρος;

- Τι ωραίο σπίτι... Ν, είσαι παντρεμένος;

- Ναι...

- Κρίμα. Θα σε παντρευόμουν ευχαρίστως!

- ...

Παγώνει το χαμόγελό μου, βλέποντας ότι λίγο πιο πέρα, μια γυναίκα έχει μείνει κάγκελο. Πλησιάζω, της ζητάω συγνώμη γι' αυτό που είπα, ακούστηκε πολύ άσχημο, δεν ήταν τίποτα προσωπικό, ένα χαζό αστείο. "Εντάξει" μου είπε χωρίς να με κοιτάξει...

Γύρισα...

2009-06-09T23:20:00.000+03:00

Τι όμορφα που ήταν...

Πρωινό μπάνιο, φαγάκι μαμάς, καφεδάκι, νυχτερινά ποτάκια και μουσική ταξιδεμένη... κλου της βραδιάς: επίδειξη από κολλητούς "πώς να πάρεις το τηλέφωνο της σερβιτόρας σε 3 κινήσεις".

Πρωινό στη βεράντα, μπάνιο, ύπνος απογευματινός, βραδινό μπάνιο κάτω από την πανσέληνο, ειλικρινείς κουβέντες με παιδικούς φίλους.

Νιώθω τύψεις

2009-06-02T20:59:00.003+03:00

... που οι νέοι μου γείτονες απέναντι έχουν ήδη γεμίσει τη βεράντα τους με γλάστρες και γλαστρούλες, ψηλά φυτά, χαμηλά φυτά, πρασινάδες και πολύχρωμα λουλουδάκια παντού. Μαζί με τον παππού από πάνω, κοντεύουν να φτιάξουν τους νέους κρεμαστούς κήπους!

Ενώ εμένα, ο καημένος ο Αλεξανδρινός μου, μόλις που τα κατάφερε και έβγαλε καινούρια φυλλαράκια...

Πώς τα καταφέρνουν;

Σνιφ.

Η φωτογραφία από εδώ.

Stand by

2009-05-30T00:15:00.005+03:00

Αυτή η εβδομάδα στη δουλειά ήταν απλά τραγική! Τραγική! Τραγική! Δεν ήξερα ποιο κεφάλι ήθελα να χτυπήσω πρώτα, το δικό μου ή κανενός άλλου... Ήμουν ένα ράκος και ήξερα ότι το μόνο που θα βοηθούσε θα ήταν μια... ένεση αυτοπεποίθησης. Φαίνεται ότι κάποιος εκεί ψηλά με άκουσε και εντελώς ξαφνικά με κάλεσαν σε συνέντευξη για μια θέση supervisor. Την οποία σκοπεύω να απορρίψω, για διάφορους λόγους. Αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Το καλό της υπόθεσης είναι άλλο: ότι ξέρω ότι περνάει η μπογιά μου. Τι να κάνω; Αισιοδοξώ... Κρίση είναι (κατά το μέρα είναι), και θα περάσει. Τα πράγματα -αργά ή γρήγορα - θα βελτιωθούν. Και εγώ θα είμαι stand by :)

Το πόστερ από εδώ.

Να μην ξεχάσω: να σέβομαι τα όριά μου

2009-05-24T22:42:00.003+03:00

Σήμερα το απόγευμα στην εθνική Αθηνών-Κορίνθου, λίγο πριν τη διακλάδωση με την Αττική οδό, είχε συμβεί ένα τροχαίο. Πρέπει να ήταν 2-3 χλμ πριν φτάσω εγώ σε εκείνο το σημείο. Τα τρακαρισμένα αυτοκίνητα ήταν στην αριστερή και στη μεσαία λωρίδα. Περνώντας είδα έναν άνθρωπο τραυματισμένο πάνω στην άσφαλτο. Οι υπόλοιποι ήταν έξω από τα αυτοκίνητα, νέα παιδιά, φορούσαν τα μαγιό τους. Ένα περιπολικό ήταν ήδη εκεί.

Όταν προσπέρασα, κατάλαβα ότι δεν ήταν δυνατό να οδηγήσω όπως πριν. Το μυαλό μου και το σώμα μου ήταν μουδιασμένα. Έκανα μεγάλη προσπάθεια για να παραμείνω συγκεντρωμένη. Το ίδιο και άλλοι πολλοί πιστεύω, γιατί για πολλά χιλιόμετρα η αριστερή λωρίδα στην Αττική Οδό ήταν σχεδόν άδεια. Και στη μεσαία, η ταχύτητα των αυτοκινήτων δεν φαινόταν να ξεπερνά τα 100-110 χλμ/ώρα.

Μέχρι το σημείο που έγινε το ατύχημα, η μεσαία λωρίδα ήταν αυτή της χαμηλής ταχύτητας! Στην αριστερή και στη δεξιά τα αυτοκίνητα έτρεχαν με πολύ υψηλές ταχύτητες, κάνοντας συνέχεια ελιγμούς ανάμεσα στη λωρίδα τους και στη μεσαία, για να προσπεράσουν τους αργούς που έβρισκαν μπροστά τους. Αυτή ήταν η αιτία του τροχαίου; Δεν ξέρω. Αλλά η εικόνα που είδαμε όλοι με τον τραυματισμένο άνθρωπο στην άσφαλτο και ο φόβος για το ποιος άλλος θα μπορούσε να ήταν στη θέση του, ήταν πιθανότατα ο λόγος που μας έκανε στη συνέχεια να οδηγούμε πιο προσεκτικά.

Δεν ξέρω τι επίδραση είχε αυτό στους άλλους, αλλά εμένα με στεναχώρησε πολύ. Θύμωσα και ντράπηκα για τον εαυτό μου που μέχρι τώρα ήμουν υπερήφανη για την ικανότητά μου να οδηγώ γρήγορα. Αισθάνομαι τελείως ηλίθια που πριν λίγες εβδομάδες έλεγα χωρίς να ντρέπομαι ότι με σταμάτησαν για παραβίαση του ορίου ταχύτητας, αλλά "τη γλίτωσα" με ένα μικρό πρόστιμο...

Ελπίζω να πήραν και άλλοι ένα μάθημα σαν το δικό μου. Και εύχομαι να γίνει καλά ο άνθρωπος που χτύπησε.

Να μην ξεχάσω: να εκτιμώ αυτά που έχω

2009-05-20T23:46:00.004+03:00

Η κούραση ρίχνει καμιά φορά τις άμυνές μας, αυτό είναι γνωστό. Ίσως γι' αυτό σήμερα το απόγευμα η Α άνοιξε την καρδιά της και μου μίλησε λίγο για την καθημερινότητά της. Έχει ένα έξυπνο ζωηρό παιδάκι 2,5 ετών περίπου, στο οποίο προσφέρει κάθε απόθεμα της ενέργειάς της. Δεν αφήνει χώρο για προσωπικές στιγμές. Δεν αφήνει χρόνο για αρκετό ύπνο. Τις προάλλες, μου είπε, βρισκόταν σε ένα εμπορικό κέντρο και ο γιος της πήγε μια βόλτα με τον μπαμπά του. Εκείνη έκατσε στην καφετέρια μόνη της και για λίγη ώρα απλά άκουγε τη μουσική και χάζευε τον κόσμο. Συνειδητοποίησε ότι αυτό ήταν κάτι που είχε πολύ καιρό να της συμβεί.

Το να μείνει για λίγο μόνη με τον εαυτό της.

Η φωτογραφία, από εδώ.

Wishes and Worries

2009-05-19T22:47:00.006+03:00

Φέτος έκλεισε τα 64. Την ημέρα των γενεθλίων του ήμασταν μακριά και τον πήρα τηλέφωνο για να του πω χρόνια πολλά. Ομολογώ ότι του τηλεφώνησα μία στιγμή που δεν ήμουν ιδιαίτερα καλά, αλλά έκανα ό,τι μπορούσα για να μη φανεί, ώστε να μην τον στεναχωρήσω. Πράγματι, δεν κατάλαβε κάτι. Γιατί αν είχε υποπτευθεί έστω και λίγο, θα είχε κρατήσει την ευχή του για τον εαυτό του και δεν θα μου την είχε ξεφουρνίσει έτσι:

- Χρόνια πολλά μπαμπά, να είσαι γερός και να έχεις ό,τι επιθυμείς!

- Ό,τι επιθυμώ; Ε λοιπόν, θέλω του χρόνου να μου φέρεις και εσύ ένα γαμπρό!

- Ναι, κατάλαβα... Εγώ πάντως λέω να σου ευχηθώ να έχεις υγεία...

Μέσα μου του θύμωσα. Ήθελα να μπορούσε να διαισθανθεί ότι δεν ήταν ώρα για αστεία. Ότι η εμμονή του στο συγκεκριμένο θέμα με έχει κουράσει πια. Μετά σκέφτηκα ότι εγώ έφταιγα. Εγώ διάλεξα κακή στιγμή να του τηλεφωνήσω. Ας του μιλούσα καλύτερα κάποια στιγμή αργότερα, όταν θα μπορούσα τουλάχιστον να πουλήσω λίγη τρέλα:

-Σύμφωνοι!! Αλλά πρέπει να μου πεις και πώς ακριβώς τον θέλεις!!

Ένα Σάββατο της Άνοιξης

2009-05-14T20:19:00.002+03:00

Ξεκίνησα στις 9 το πρωί και στις 12.30 θα συναντούσα την Α, τη μέλλουσα κουμπάρα μου. Συναντηθήκαμε στο μαγαζί με τα νυφικά, διαλέξαμε στέφανα, λαμπάδες και τα σχετικά (πώς συγκρατήθηκα την ώρα που έμαθα πόσο θα κοστίσουν όλα αυτά...).

Φεύγοντας πήρα ένα τηλέφωνο τη Μ, που είχα να δω από τα Χριστούγεννα νομίζω... "Γιατί δεν έρχεσαι στο σπίτι τώρα;" Τώρα; Δεν πήρα τίποτα, ήξερα ότι δεν θα με παρεξηγήσει ούτε εκείνη ούτε ο Φ. Παραγγείλαμε φαγητό και συνεχίσαμε τα νέα μας από... χθες. Λες και δεν είχαν μεσολαβήσει 4 μήνες από τότε που είχαμε να μιλήσουμε. Αλλά γιατί μου κάνει εντύπωση; Έτσι δεν είμασταν πάντα εμείς;

Φύγαμε όλοι μαζί. Η Μ και ο Φ για να πάνε σε μία βάφτιση και εγώ για να πάω σπίτι μου, υποτίθεται. Άλλωστε θα τα ξαναλέγαμε το βράδυ. Τελικά το αυτοκίνητό μου με πήγε μόνο του στη θάλασσα. Βρήκα την καφετέρια μισοάδεια. Βρήκα ένα τραπέζι μόνο του, κοντά στο κύμα. Απέναντί μου βασίλευε ο ήλιος. Άκουγα γλάρους και κύματα. Έμεινα μέχρι που έπεσε εντελώς ο ήλιος και τα φώτα της παραλιακής πόλης άρχισαν να ανάβουν. Μπήκα πάλι στο αυτοκίνητο για μια μεγάλη βόλτα. Πήγαινα πολύ αργά. Είχα το παράθυρο ανοιχτό, το ένα μου χέρι έξω να το χαϊδεύει ο αέρας. Σε λίγη ώρα μαζεύτηκαν μερικά ακόμη αυτοκίνητα πίσω από εμένα. Κανένας δεν επιχείρησε να προσπεράσει. Μήπως έκαναν και εκείνοι την ίδια βόλτα;

Έφτασα κάτω από το σπίτι και, πριν βγω από το αυτοκίνητο, περίμενα να τελειώσει το τραγούδι που παιζόταν στο ραδιόφωνο. Ήταν αυτό...

Some say love, it is a river
That drowns the tender reed
Some say love, it is a razor
That leaves your soul to bleed
Some say love, it is a hunger
An endless, aching need
I say love, it is a flower
And you, it's only seed
It's the heart, afraid of breaking
That never learns to dance
It's the dream, afraid of waking
That never takes the chance
It's the one who won't be taken
Who cannot seem to give
And the soul afraid of dyin'
That never learns to live
When the night has been too lonely
And the road has been too long
And you think that love is only
For the lucky and the strong
Just remember, in the winter
Far beneath the bitter snows
Lie the seed, that with the sun's love
In the spring, becomes the rose

The Rose, Bette Midler (1979)

Sad songs are for sad people

2009-05-09T22:41:00.001+03:00

Ενώ επέστρεφα στην Αθήνα, οδηγώντας, λίγο πριν μπω σε μια σύραγγα, άκουσα το Crash Boom Bang. Με ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω...

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που η Α. μου είπε ότι όποτε ακούει αυτό το τραγούδι, με σκέφτεται.

Κάτι αντίστοιχο μου είχε πει κάποια στιγμή και ο Ν. για το Spending my time.

Τελικά Elf, ίσως δεν είσαι ο μόνος που με θεωρεί μελαγχολική...

Αναδημοσιεύω

2009-05-08T08:55:00.001+03:00

... το άρθρο "Άνθρωποι και Γουρούνια" από το http://www.skai.gr/

Φαντασίωση

2009-05-04T22:23:00.007+03:00

Ας φανταστούμε ότι αυτό το μπλε πουλάκι είναι ο πιτσιρικάς που μένει από πάνω και κάθε Δευτέρα βράδυ εκτελεί στην ηλεκτρική κιθάρα του μερικά (πολύ αγαπημένα) τραγουδάκια. Ας φανταστούμε επίσης ότι αυτό το παπούτσι (κόκκινη γόβα μου φαίνεται είναι) το πετάω εγώ.

Αυτή φυσικά είναι μια απλή φαντασίωση και στην πραγματικότητα τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει, διότι δεν είμαι βίαιος άνθρωπος. Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Από την άλλη βέβαια... μπορεί εντελώς ξαφνικά να αποδειχθεί ότι κάνω λάθος!!

Καληνύχτα σας.

Street puppy

2009-05-02T01:12:00.000+03:00

Με τη μαμά και την αδελφή μου στο Κολωνάκι, χαζεύαμε βιτρίνες. Α! Να κάτι ωραίο... πάμε να δούμε; Μπήκαμε και η κάθε μία πήγε σε άλλη κατεύθυνση. Εγώ αριστερά. Η αδελφή μου δεξιά. Η μαμά στο βάθος. Εγώ διάλεξα το φόρεμα που θα μπορούσε να βάλει η μαμά μου στο γάμο της αδελφής μου, η μαμά μου διάλεξε το φόρεμα που θα μπορούσε να βάλει σε έναν άλλο γάμο τώρα τον Μάιο και η αδελφή μου διάλεξε το φόρεμα που θα μπορούσα να βάλω εγώ στον δικό της γάμο. Γιούχου και οι τρεις...

Και εκεί που έχουμε σκάσει στα γέλια και πρέπει να αποφασίσουμε όχι τι θα πάρουμε αλλά τι θα ψάξουμε καταρχήν, ένα κουτάβι τρέχει προς τη μαμά μου. Τόσες γυναίκες εκεί μέσα να αγαπάμε τα σκυλιά και εκείνο βουρ πάνω στη μόνη που δεν θέλει να την ακουμπάνε.

Μαμά μη φοβάσαι, είναι κουτάβι ακόμη, δεν το βλέπεις πώς τρέχει; Το πιάνουν οι πωλήτριες, το βάζουν πάνω σε ένα καναπέ, προσπαθούν να το πείσουν να κάτσει εκεί, πάω και εγώ κοντά, δίνω την κρεμάστρα με το φόρεμα στη μία και αρχίζω τα χάδια στο κουτάβι. Είναι θηλυκό και τα μάτια της έχουν μέσα και λίγο γαλάζιο. Ρωτάω αν η μαμά της είναι husky. Δεν ξέρουν, την μάζεψαν από το δρόμο. Της μιλάω, παίζω με τα αυτιά της, της χαϊδεύω την κοιλίτσα και εκείνη γλύφει και ψευτοδαγκώνει το χέρι μου... Της λένε να καθίσει ήσυχη, να μην ανεβαίνει πάνω μου, να γυρίσει πάλι πάνω στον καναπέ... Ναι καλά...

Ένα κουταβάκι του δρόμου μέσα στη μπουτίκ του Κολωνακίου. Γλυκό μου...

Η φωτογραφία από εδώ.

Now my feet won't touch the ground

2009-04-26T13:13:00.003+03:00

Let me go boys let me go, push my boat from the highest cliff to the sea below, rocks are waiting boys rocks await, swoop down from the sky and catch me like a bird of prey. Now my feet won't touch the ground, now my head won't stop, you wait a lifetime to be found, now my feet won't touch the ground. Singing now my feet won't touch the ground, now my head won't stop, you wait a lifetime to be found, now my feet won't touch the ground, now my feet won't touch the ground.

Υπέροχη Κυριακή...

Η ζωή είναι ωραία

2009-04-05T21:57:00.000+03:00

Χαρίστε μου ένα χαμόγελο :)
Καλή εβδομάδα...

"Τρόπος να ζεις...?"

2009-03-29T21:47:00.006+03:00

Η αδελφή μου και ο καλός της θα παντρευτούν εκεί στις αρχές του φθινοπώρου. Μιας που αποφάσισαν ο γάμος τους να γίνει στο μέρος που καταγόμαστε, θεώρησαν ότι κάποια πράγματα μπορούν, και ίσως είναι και καλύτερο, να προγραμματιστούν από εκεί. Μιας που ξεκινούσαν κάποιες προετοιμασίες αυτό το Σαββατοκύριακο, συμφωνήσαμε να πάω και εγώ μαζί τους.

Για άλλη μια φορά διαπίστωσα ότι στην επαρχία επικρατούν τελείως διαφορετικοί ρυθμοί. Σάββατο πρωί, ξυπνήσαμε με την ησυχία μας, πήραμε πρωινό και βγήκαμε έξω κατά τις 11. Είδαμε μπουμπουνιέρες, στέφανα, συναντήσαμε την κομμώτρια που ίσως να χτενίσει την αδελφή μου, πήγαμε στην εκκλησία που θα παντρευτούν, στο ζαχαροπλαστείο για την νυφική τούρτα, στο ξενοδοχείο που θα γίνει η δεξίωση για να μιλήσουν με την υπεύθυνη του catering, και επιπλέον χαζέψαμε βιτρίνες. Στο ενδιάμεσο, επιστρέψαμε σπίτι για να φάμε φρεσκομαγειρεμένο φαγάκι, πήγαμε για καφέ (ήπιαμε ένα φανταστικό διπλό καπουτσίνο, τέτοιον στην Αθήνα δεν έχω δοκιμάσει, στο λόγο μου!) και κατά τις 8 είχαμε ξεμπλέξει από όλα και χαλαρώναμε στον καναπέ...

Ας μου πει κάποιος πόσα από αυτά θα προλαβαίναμε να κάνουμε στην Αθήνα! Γιατί αν παραλογίζομαι, θα 'θελα να το ξέρω!

Δεν μπορώ να απαρνηθώ την Αθήνα, το παραδέχομαι. Εδώ είναι η δουλειά μου, οι φίλοι μου, εδώ έχω φτιάξει τη ζωή μου. Και στην τελική, αν θέλω να μιλήσω ειλικρινά, βολεύομαι μέσα στην ανωνυμία. Την έχω απολαύσει απίστευτα αυτά τα 12 και κάτι χρόνια που ζω εδώ...

Παραδέχομαι όμως και αυτό: όσα κερδίζεις σε ρυθμό και σε ισορροπία μεταξύ προσωπικής ζωής, δουλειάς και άλλων υποχρεώσεων, αυτά δηλαδή που συνηθίζουμε να περιλαμβάνουμε στον όρο "ποιότητα ζωής", δεν ξέρω αν μπορείς να τα αντισταθμίσεις με τα πλεονεκτήματα, όποια και αν είναι για τον καθένα, της ζωής σε μια μεγαλούπολη.

Έχω εθιστεί στη ζωή της Αθήνας. Αναγνωρίζω τα μειονεκτήματά της, που χρόνο με το χρόνο αυξάνονται, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη για το κατά πόσο μπορώ... και θέλω να αλλάξω.

Και όλα αυτά... στα 31 μου. Που θα περίμενε ίσως κάποιος να είμαι σχετικά... κατασταλαγμένη! Καλά... τα λέμε...

Η φωτογραφία είναι από τις Βρυξέλλες, πριν από 10 μήνες.

Μόλις έμαθα...

2009-03-24T20:06:00.000+02:00

... ότι ο βαφτισιμιός μου έκανε τα πρώτα του βήματα! Την Κυριακή, 22 Μαρτίου.

Εκεί που είχα βουλιάξει στα μούτρα και την κακοκεφιά των τελευταίων ημερών, αυτό το μικρό ανθρωπάκι με τα γαλάζια ματάκια και τα άπειρα νάζια, γέλια και τρελά κέφια, με έκανε - για άλλη μια φορά - να χαμογελάσω...

Σας το έχω πει, αυτό το παιδί είναι η ψυχοθεραπεία μου!

Πίστη

2009-03-17T23:30:00.004+02:00

Αυτή η στιγμή ειλικρίνειας την προηγούμενη εβδομάδα ήταν καθοριστική. Γλίστρησα από το ροζ συννεφάκι μου και έπεσα στο κενό, αλλά όχι για πολύ... Προσπαθώ να ξανασταθώ στα πόδια μου, να πάρω τη σωστή απόφαση και να την τηρήσω.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι δεν υπάρχει αληθινός έρωτας. Υπάρχει και θέλω να μου ξανασυμβεί. Να τον απολαύσω στον υπερθετικό.

Δεν μπορώ να ζήσω με κάτι μέτριο. Δεν θα χαριστώ σε κανέναν.

Δίλημμα

2009-03-11T20:37:00.004+02:00

Μικρότερη ήμουν πολύ ρομαντική. Θυμάμαι που στα 19 μου έλεγα "θέλω να ερωτευτώ και ας πονέσω"... και το έκανα. Έζησα έναν ενθουσιώδη νεανικό έρωτα, γέμισα με τόσα έντονα συναισθήματα και είχα τόσο όμορφες εμπειρίες, που θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Όταν ήρθε το τέλος εκείνης της σχέσης πόνεσα πολύ, αλλά δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή, γιατί στην τελική... είχα πάρει αυτό που είχα ευχηθεί. Μετά ξαναερωτεύτηκα. Έντονα, αλλά και οδυνηρά. Η ζωή μου άλλαξε προς τα εκεί που δεν το περίμενα. Εκεί που πίστευα ότι είμαι δυνατή και δεν χρειάζομαι κανέναν, ξαφνικά κατάλαβα πόσο μεγάλη ανάγκη έχω τους άλλους. Κάποιοι συμπαραστάθηκαν τότε, κάποιοι άλλοι όχι. Αυτό ήταν και το πιο οδυνηρό τελικά... και όχι ο χωρισμός. Το γεγονός είναι ότι ύστερα από αυτό κατέληξα σε δύο πράγματα: 1) ότι κανένας τρίτος δεν έφταιξε για ό,τι μου συνέβη παρά μόνο ο εαυτός μου... από το λάθος μου θα μάθω και δεν θα επιτρέψω να πονέσω ξανά τόσο πολύ και 2) ότι δεν θα εμπιστευθώ πια στο 100% κανέναν, μα κανέναν, άντρα ή γυναίκα, από εδώ και πέρα θα είμαι προετοιμασμένη ότι ακόμη και ο καλύτερος φίλος, ακόμη και ο συγγενής μπορεί να με προδώσει. Εννοείται ότι έφαγα τα μούτρα μου αρκετές φορές ακόμη μέχρι να βάλω μυαλό, αλλά κάποια στιγμή, σχετικά πρόσφατα μπορώ να πω, αισθάνθηκα καλά θωρακισμένη και ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση που τα κατάφερα...

Μετά από αυτό ήταν πολύ δύσκολο να ερωτευθώ. Δεν ήθελα κιόλας, για να πω την αλήθεια. Υποστήριζα με πάθος ότι δεν μου χρειάζεται, ότι είμαι μια χαρά, με τους φίλους μου, την οικογένειά μου, τη δουλειά μου. Είχα σχεδόν πείσει τον εαυτό μου ότι λίγο θα με ενδιέφερε αν θα ερωτευόμουν ξανά. Τελικά όμως συνέβη αυτό που έχει χιλιοειπωθεί, ότι "θα έρθει εκεί που δεν θα το περιμένεις". Ήρθε λοιπόν... Είχα ξεχάσει όμως ότι όσο περισσότερο ερωτεύεσαι, τόσο πέφτουν οι άμυνές σου. Το κατάλαβα ξαφνικά χθες το βράδυ, όταν πήρα μια πολύ ειλικρινή απάντηση η οποία, κάτω από άλλες συνθήκες και αν εξακολουθούσα να είμαι θωρακισμένη όπως πρώτα, δεν θα μου προκαλούσε τόσο πόνο.

Τι αξίζει τελικά περισσότερο; Να ερωτεύεσαι ολοκληρωτικά, να αφιερώνεις όλο σου τον εαυτό στον άλλο, με την πιθανότητα κάποια στιγμή να αποδειχθεί ότι δεν έκανε το ίδιο για εσένα; Ή να κρατάς πάντα μια επιφύλαξη, πάντα μια σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού σου, υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι κανένας δεν είναι τέλειος, ούτε καν εσύ ο ίδιος, και τελικά να μην απολαμβάνεις το πιο όμορφο συναίσθημα, τον έρωτα;

Μαμά μου

2009-02-26T16:29:00.004+02:00

Σου έχω πει πόσο σε αγαπάω;

Και ότι δεν ξέρω τι θα γινόμουν χωρίς εσένα να με φροντίζεις;

Αναρρώνοντας (ελπίζω) από τη βρογχίτιδα που με κρατάει στο κρεβάτι από την Κυριακή.

υ.γ. Τα πνευματικά δικαιώματα αυτής της εικόνας ανήκουν στην Ashley. Δείτε εδώ.

Φοβάμαι

2009-02-19T22:59:00.000+02:00

Σήμερα έμαθα ότι θα απολύσουν μία συνάδελφό μου. Δεν ξέρω πότε. Και σκέφτομαι... Γιατί διαλέγουν εκείνη;

Γιατί παίρνει χαμηλό μισθό. Λίγο χαμηλότερο από τον δικό μου.

Γιατί εργάζεται στην εταιρία λίγο διάστημα. Μόλις 1 εβδομάδα περισσότερο από εμένα.

Με άλλα λόγια, γιατί "συμφέρει". Όπως και εγώ...

Αγάπη... χωρίς όρους

2009-02-13T18:38:00.005+02:00

Ένα μικρό αγόρι μπήκε σ’ ένα κατάστημα που πουλούσαν κουτάβια.
- Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι;
- Aπό 30 έως 50 δολάρια, απάντησε ο ιδιοκτήτης.
- Δυστυχώς έχω μόνο 2 δολάρια, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια;

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά. Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο,ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια. Το ένα από αυτά κούτσαινε,
με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα άλλα κουταβάκια.

- Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει; ρώτησε ο μικρός.
Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή. Ο μικρός ενθουσιασμένος του φώναξε αποφασιστικά:

- Θέλω να το αγοράσω !
- Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι. Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω...
Ο μικρός ήταν περήφανος.
- Θα προτιμούσα να αγοράσω το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα κάνω τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσω το χρέος μου, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.
-Το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά....
του είπε γελώντας ο άντρας.
Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.
- Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του... επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει....
Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει.
Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε:
- Εύχομαι... όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα...

Στην ζωή δεν μετράει το ποιος είσαι αλλά το αν κάποιος σε αγαπά, σε δέχεται και σε εκτιμά γι' αυτό που είσαι χωρίς όρους.

Μιά από τις διδακτικές ιστορίες που ανεβάζει στο blog του ο Lockheart...

Απολύουν

2009-02-09T17:53:00.004+02:00

Παντού απολύουν... και στη δική μας εταιρία απολύουν... πού ξέρεις, σκέφτομαι, μπορεί να απολυθώ και εγώ. ΠΩΣ ???? Να απολυθώ? Αυτό αποκλείεται!

Αλλά δεν αποκλείεται. Το λέω στον εαυτό μου, μήπως και συμφιλιωθώ με την ιδέα... Το HR δεν πουλάει προϊόντα, ούτε υπηρεσίες... Δεν φέρνει κέρδη. Πάει ο καιρός που το HR θεωρούνταν μεσοπρόθεσμη επένδυση πάνω στο προσωπικό της εταιρίας. Στις εποχές που ζούμε, το στρατηγικό HR θεωρείται απλώς... έξοδο.

Με τον Κ. στη δουλειά το ξεφτιλίζουμε... "Χέσε τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά... τυχεροί είμαστε που μιλάμε δύο ξένες γλώσσες. Θα δουλέψουμε στα Goody's: 2 cheeseburgers, 1 ceasar's salad, 1 potato and 2 cokes... Please!"

HRM in Greece

2009-02-08T17:26:00.000+02:00

Ένα ενδιαφέρον blog για τους επαγγελματίες της Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού. Και όχι μόνο...

Βρείτε την φωτογραφία εδώ.

Ειρωνία...

2009-02-04T22:58:00.005+02:00

Παλιότερα δούλευα σε μια πολυεθνική. Καταπληκτικό το αντικείμενο της δουλειάς, ακριβώς πάνω στην ειδίκευσή μου, κάθε μέρα νέες γνώσεις και εμπειρίες, και μεγάλη επαγγελματική ικανοποίηση. Ταυτόχρονα όμως, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, ατελείωτα ωράρια, ενώ προσωπική ζωή ίσως μόνο μέσα στα Σαββατοκύριακα.

Να όμως που λίγο η κούραση (βλέπεις, άλλη αντοχή έχεις στα 23 και άλλη στα 29) λίγο τα παράπονα και η κριτική των άλλων ("δεν σε βλέπουμε..." ή "έχεις χάσει τη μπάλα και δεν το έχεις καταλάβει"), λίγο η συνεχής επιθυμία (μπορεί και ανάγκη) για αλλαγή... έπαιξαν τον ρόλο τους και πήρα την απόφαση.

Δουλεύω τώρα σε ένα πιο ασφαλές περιβάλλον (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου βέβαια, οι καιροί είναι δύσκολοι), με πιο καλές αποδοχές, με ωράρια που δεν φανταζόμουν ποτέ για τον εαυτό μου. Το αντικείμενο είναι διαφορετικό, γεμάτο προκλήσεις και οι συνεργασίες σε γενικές γραμμές καλές, υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις... ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, πάντως όσοι υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες τρώγονται μεταξύ τους... ε, ίσως να έχουν και ένα δίκιο!

Έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, που ακόμη δεν έχω καταφέρει να τον αξιοποιήσω όπως θα ήθελα. Νιώθω σαν τα σκυλάκια του σαλονιού, που μόλις τα αφήσεις σε κανένα πάρκο τρέχουν μανιασμένα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν και στο τέλος γυρίζουν λαχανιασμένα και πέφτουν κάτω για χάδια!

Η ζωή όμως δεν σου κάνει όλα τα χατίρια... Καμιά φορά μάλιστα, νομίζεις ότι σου γελάει κατάμουτρα. Τώρα που δική μου προσωπική ζωή ξεκινάει στις 5 το απόγευμα, η προσωπική ζωή των αγαπημένων μου, της Β. της Ρ. του Δ., ξεκινάει κατά τις 9.30 το βράδυ... στην καλή εκδοχή. Στην λιγότερο καλή, αρχίζει και τελειώνει μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Λογική VS Συναίσθημα...

2009-02-02T19:23:00.001+02:00

Πέμπτη βράδυ και δεν ήθελα να πάω την επόμενη ημέρα στη δουλειά. Δεν ήθελα και δεν μπορούσα. Χρειαζόμουν την αποτοξίνωση... Και έτσι είχα την ιδέα να ζητήσω μια μέρα από την κανονική μου άδεια. Μετά, πλακώθηκα με τη λογική και το συναίσθημα...

Μα είναι Παρασκευή! Ναι, αλλά είμαι κομμάτια... Ούτε που θα το καταλάβεις πώς θα περάσει! Ω, πίστεψέ με... θα το καταλάβω... Και τι προτιμάς δηλαδή, να χαραμίσεις μια ημέρα από την άδειά σου; Αφού έχω υπόλοιπο... Ας είχες τουλάχιστον παρέα! Τι θα κάνεις μόνη σου; Ε, ξέρω 'γω, θα κοιμηθώ λίγο... Μέχρι τι ώρα; Και την υπόλοιπη μέρα τι θα κάνεις; Αφού όλοι οι άλλοι θα δουλεύουν... Ναι, η αλήθεια είναι ότι θα είμαι μόνη μου... Ας είχες τουλάχιστον προγραμματίσει κάτι! Ναι, μάλλον θα βαρεθώ και θα το μετανιώσω...

Τι θα βαρεθείς ρε βαρεμένο! Αφού δεν την παλεύεις! Εντάξει μωρέ, μια μέρα είναι, θα περάσει... Κοίτα ρε που μαζοχίζεται! Έχεις κάποιο deadline; Όχι, αλλά υπάρχουν ένα σωρό που πρέπει να γίνουν... Είναι κάτι από αυτά επείγον; Όχι, αλλά αν προκύψει κάτι... Ναι κυρία διευθύντρια, δεν θα τα βγάλουν πέρα χωρίς εσένα! Μα δεν είμαστε καμία μεγάλη ομάδα... Θα κρεμάσεις κανέναν αν δεν πας αύριο στη δουλειά; Όχι, δεν έχω συνεννοηθεί να συνεργαστώ με κάποιον... Στην τελική, αν υπάρχει πρόβλημα, θα σου πουν ότι είναι short-notice και δεν θα πάρεις την άδεια! Σωστό κι αυτό... Λοιπόν, κάνε αυτό που θέλεις. Ακολούθησε το ένστικτό σου. Ξεκουράσου... μείνε σπίτι!

Οπότε έκατσα σπίτι. Όλη μέρα. Με τις πυτζάμες. Έφτιαξα μπόλικο καφέ φίλτρου, διάβασα την υπόλοιπη Κυριακάτικη εφημερίδα, μαγείρεψα, κοιμήθηκα, κανόνισα βόλτα για το βράδυ, πήγαμε με τους φίλους μου σε μια θεατρική παράσταση, τα "39 σκαλοπάτια", μετά πήγαμε στην Kraft, γυρίσαμε σπίτι κατά τις 2.30... και ήταν ακόμη Παρασκευή βράδυ.

Το Σαββατοκύριακο είχε έρθει μια μέρα νωρίτερα για εμένα. Και ήταν ένα από τα ωραιότερα...

υ.γ. Πηγαίνετε να δείτε τα "39 σκαλοπάτια"

Χρειάζομαι παρηγοριά, εδώ και τώρα!

2009-01-29T20:59:00.000+02:00

Πόσο βασανιστικά μπορεί να ξεκινάει η μέρα σου;

Πόσο;

Το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπάει από τις 6.20.

Σηκώνεσαι στις 6.30 σκουντουφλώντας.

Πίνεις ένα καφέ στα όρθια.

Ετοιμάζεσαι γρήγορα.

Ταυτόχρονα προσπαθείς να θυμηθείς που έχεις παρκάρει.

Βγαίνεις έξω και τουρτουρίζεις, γιατί έχει 6 βαθμούς.

Φτάνεις στο αυτοκίνητο, αλλά τα τζάμια είναι τόσο θαμπά που δεν μπορείς να ξεκινήσεις.

Βάζεις το καλοριφέρ στο φουλ.

Συνεχίζεις να τουρτουρίζεις.

Και να μη βλέπεις.

Και να βιάζεσαι, για να μην αργήσεις.

Γιατί μερικά τετράγωνα πιο πέρα, κάποια σε περιμένει να την πάρεις με το αυτοκίνητό σου για τη δουλειά.

Σε περιμένει κάθε πρωί εκεί, και εκεί την αφήνεις το απόγευμα όταν γυρίζεις.

Σου έχει φορτωθεί και δεν μπορείς να το αποφύγεις.

Δεν μπορείς σου λέω!

Και υπάρχει και χειρότερο:

Είναι η supervisor σου...

(fuck?!)

Ονειροπόληση

2009-01-25T23:26:00.000+02:00

Katia Gordeeva & Sergei Grinkov, 1994

"Rêverie" του Claude Debussy

Face-lift

2009-01-24T13:17:00.003+02:00

Είπα να βάλω στη γυάλα μου λίγο φρέσκο νεράκι... Πώς σας φαίνεται;

Για λόγους συναισθηματικούς, αλλά και πρακτικούς (η μνήμη μου είναι αδύναμη... τα έχουμε πει αυτά εξάλλου και πιο παλιά), λέω να κρατήσω εδώ αυτό το αναμνηστικό print screen...

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Ice Dance

2009-01-18T17:20:00.005+02:00

Torvill & Dean, Olympics Sarajevo 1984

Ήμουν 7 χρόνων όταν τους είδα. Έρωτας με την πρώτη ματιά, αυτό ήταν για εμένα το καλλιτεχνικό πατινάζ και ο χορός στον πάγο. Η μουσική του Ravel έμεινε για πάντα μέσα μου... Απολαύστε το.

υ.γ. και εδώ, 22 χρόνια μετά

Happy Birthday

2009-01-16T19:11:00.004+02:00

Το αφιερώνω στον βαφτισιμιό μου, που σήμερα έχει τα πρώτα του γενέθλια...
Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα καρδιά μου, να έχεις υγεία και χαρά!

p.s. Andrea Bocelli sings Elmo goodnight

Case studies

2009-01-11T16:48:00.005+02:00

Μου ήρθε η ιδέα να αρχίσω να γράφω τι απίθανα βλέπουν τα ματάκια μου και ακούν τα αυτάκια μου εδώ και μερικές εβδομάδες που ψάχνω για καινούριο σπίτι...

Περίπτωση 1:
Σπίτι 8ετίας, 75 τμ στον 2ο όροφο. Η ιδιοκτήτρια μετακόμιζε σε μεγαλύτερο σπίτι και έκρινε καλό να πάρει μαζί της και την εντοιχιζόμενη κουζίνα. Όταν τη ρώτησα τι θα γίνει με τον πάγκο, που αναγκαστικά θα έπρεπε να κοπεί, γιατί ποιος ενοικιαστής θα έφερνε μαζί του εντοιχιζόμενη κουζίνα, μου είπε: "αυτό δεν γίνεται, θα χαλάσει ο πάγκος, πούλα εσύ την κουζίνα σου και αγόρασε (με δικά σου έξοδα) εντοιχισμένη και βάλτη".

Περίπτωση 2:
Σπίτι 7ετίας, 80 τμ , στον 1ο όροφο. Ένα κουκλίστικο σπιτάκι που δυστυχώς ήταν χτισμένο ακριβώς δίπλα σε ένα μαρμαράδικο. Απίστευτος θόρυβος και σκόνη... Τηλεφωνώ στην ιδιοκτήτρια, μιας που δεν ήταν μπροστά όταν είδα το σπίτι και της εξηγώ ότι δεν με ενδιαφέρει γι' αυτόν τον λόγο. "Μα γιατί, το μαρμαράδικο δουλεύει μόνο τα πρωινά, όταν εσείς θα εργάζεστε..."

Περίπτωση 3:
Σπίτι 15ετίας, 80 τμ στον 1ο όροφο. Στην βεράντα παρατηρώ ότι υπάρχουν πολλές πατημασίες από ζωάκι στις δύο άκρες της, που ήταν χτισμένες. Έμενε κάποιος με γατούλα εδώ; "Αχ όχι, δυστυχώς είναι μια γατούλα της γειτονιάς που έχει μάθει να περνάει από το μπαλκόνι. Δεν αγαπάτε τα ζωάκια;" Και βέβαια, όταν δεν πατάνε στις λάσπες και μετά σκαρφαλώνουν στην βεράντα μου...

Περίπτωση 4:
Παλιό σπίτι, 75 τμ στον 2ο όροφο, σε μετριότατη κατάσταση. Η ιδιοκτήτρια Ελληνίδα, που έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια στον Καναδά. Ζητάει 610 ευρώ ενοίκιο και 2000 ευρώ ως rental fee "γιατί θα φύγω στο εξωτερικό πάλι και θα προσλάβω κάποιον για να φροντίζει για τα κοινόχρηστα"...

Περίπτωση 5:
Παλιό σπίτι, αλλά πλήρως ανακαινισμένο, 75 τμ στον 4ο όροφο. Λειτουργικό, μόνο που στην κουζίνα δεν είχε αρκετό χώρο και το ψυγείο θα έπρεπε να μπει στο σαλόνι...

Περίπτωση 6:
Παλιό σπίτι, 75 τμ στον 4ο, μερικώς ανακαινισμένο. Ο ιδιοκτήτης, ένας παππούλης γύρω στα 70 είχε ως βασική ασχολία να κάνει καταγγελίες προς πάσα κατεύθυνση, τις οποίες έστελνε στα γραφεία των Υπουργών. "Δεν τους αφήνω σε ησυχία..." μου είπε. Η γιαγιούλα δε, φύλαγε καραούλι μπροστά στην πόρτα και δεν με άφηνε να μπω να το δω, παρά μόνο όταν της είπα ότι σε λίγο καιρό παντρεύομαι και θέλω να κάνω και παιδάκια σύντομα.

Τι λέτε, ψηφίζουμε;

Sunrise

2009-01-07T22:21:00.008+02:00

Πρόσφατα η εταιρία μου μετακόμισε στα βόρεια προάστια. Στα πολύ πολύ βόρεια προάστια... Το γεγονός αυτό, αν εξαιρέσει κανείς ότι πρέπει να σηκώνομαι αξημέρωτα, εκεί κατά τις 6 το πρωί, έχει ομορφύνει απίστευτα την ημέρα μου. Στο παλιό κτίριο, το γραφείο μου βρισκόταν σε ένα σκοτεινό χώρο που έβλεπε, όπως συμβαίνει δυστυχώς σε αρκετές εταιρίες που βρίσκονται στο κέντρο της Αθήνας, σε έναν γκρι ακάλυπτο, που δεν με άφηνε να ξεχωρίσω όχι μόνο τι καιρό έχει, ούτε καν αν είναι μέρα ή νύχτα! Τεχνητό φως, κακός εξαερισμός, θόρυβος και καυσαέριο.

Τώρα όμως... το γραφείο μου είναι δίπλα στο παράθυρο, μπαίνει μέσα αληθινό φως και καθαρός αέρας, ο χώρος είναι άνετος, τα χρώματα είναι ανοιχτά και απαλά, έχω ησυχία και πάνω από όλα... βλέπω ουρανό, σύννεφα, πουλιά, χώμα, δέντρα, σπίτια με σκεπές και τζάκια. Όποιος έχει ζήσει έστω και λίγους μήνες σε ένα σκηνικό όπως το παλιότερο, θα καταλάβει γιατί νιώθω ότι μετακόμισα στον παράδεισο.

Σήμερα, έτσι όπως μόλις είχα κάτσει στο γραφείο και έπινα τις πρώτες γουλιές καφέ, είδα και την ανατολή του ήλιου...

The movie

2009-01-07T21:23:00.002+02:00

What is that?

Directed by: Constantin Pilavios
Written by: Nikos & Constantin Pilavios
Director of photgraphy: Zoe Manta
Music by: Christos Triantafillou
Sound by: Teo Babouris
Mixed by: Kostas Varibobiotis
Produced by: MovieTeller films

Καλή Χρονιά!

2009-01-01T15:40:00.005+02:00

Καλή Χρονιά, με υγεία!

Σας εύχομαι το 2009 να είναι μια υπέροχη χρονιά για εσάς και τους αγαπημένους σας! Να φέρει επιτυχίες και να είναι γεμάτο χαρά και αγάπη!

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

2008-12-30T23:53:00.004+02:00

Είναι η πρώτη φορά (στα 31 μου) που παραμονή πρωτοχρονιάς δεν θα είμαι με τους γονείς και την αδελφή μου. Και αυτό συμβαίνει εξαιτίας της δουλειάς. Όταν σε ένα τμήμα εργάζονται μόνο δύο άνθρωποι και ο ένας είναι supervisor, με νοοτροπία του τύπου "εγώ θα λείψω τότε, εσύ κόψε τον λαιμό σου", έχεις δύο επιλογές: να διαμαρτυρηθείς (έτσι για το γαμώτο, γιατί κατά τα άλλα δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι) ή να υποχωρήσεις. Υποχώρησα, γιατί φαντάστηκα ότι οι γονείς μου θα μπορούσαν να έρθουν στην Αθήνα. Θα λείπει η μικρή μας (σαν φρεσκο-αρραβωνιασμένη που είναι) αλλά τουλάχιστον θα είμαστε οι τρεις μας, σκέφτηκα. Λάθος μου, γιατί υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες.

Έχω κανονίσει κάτι όμορφο για ρεβεγιόν, αλλά δεν ξέρω πώς θα μου φανεί που δεν θα δω τον πατέρα μου να κόβει την βασιλόπιττα, αυτή την υπέροχη που φτιάχνει η μαμά. Που δεν θα την έχω στολίσει μαζί με την αδελφή μου. Πείτε με ό,τι θέλετε, αλλά δεν μου αρέσει η ιδέα... Από την άλλη λέω, θέμα χρόνου ήταν. Κάποια στιγμή θα γινόταν και αυτό. Ε, έτυχε να είναι φέτος. Η πρώτη φορά πονάει. Η επόμενη δεν θα με πειράξει (τόσο).

Πάει σχεδόν...

2008-12-22T10:12:00.004+02:00

... ο παλιός ο χρόνος. Χάζευα πριν λίγο τα ποστάκια των τελευταίων μηνών που μου φάνηκαν σαν να ήταν ίσως άλλοι τόσοι. Θυμήθηκα τις μεγάλες χαρές που έζησα. Και τις μεγάλες λύπες. Αμφισβήτησα τις επιλογές μου. Είδα κάποια πράγματα πιο καθαρά, διαπίστωσα τι έχω μεγαλύτερη ανάγκη. Άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Έγινα ξανά ρομαντική. Είπα πως η ζωή "καλή είναι..." Έκρινα και (αυτο)κρίθηκα. Απογοητεύτηκα. Εκτίμησα όσα έχω. Οδήγησα νύχτα. Γύρισα πίσω, σε τόπους και σε χρόνους. Αισθάνθηκα τυχερή για τις όμορφες ημέρες που έχουν περάσει. Συμφώνησα άλλη μια φορά με όσους λένε ότι η ομορφιά της ζωής είναι να ζεις το εδώ και το τώρα.

Καλές γιορτές σε όλους. Διαλέξτε τις πιο βαθιές, τις πιο ειλικρινείς επιθυμίες σας... σας εύχομαι ολόψυχα να πραγματοποιηθούν.

Dory

p.s. I want an hippopotamus for Christmas

Είμαι το κορίτσι της διπλανής πόρτας...

2008-12-18T23:41:00.006+02:00

...και για όποιον ενδιαφέρεται να το ξέρει, σύντομα θα αλλάξω πόρτα. Πρώτα θα μετακομίσει η δουλειά μου και μετά το σπίτι μου. Δεν την παλεύω άλλο εδώ, αυτό το σπίτι ούτε με χώνεψε ούτε το χώνεψα, από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες.

Γυρίζω την Αθήνα πάνω στο ροζ συννεφάκι μου και ψάχνω για ένα όμορφο σπιτάκι σε έναν ήσυχο δρόμο, με ένα δεντράκι δίπλα του και λίγο ουρανό από πάνω. Όταν πατάω πάνω στη γκρίζα άσφαλτο όμως, ψάχνω (όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι) ένα διαμέρισμα 10ετίας, από 1ο όροφο και πάνω, με αυτόνομη θέρμανση, μεγάλο υπνοδωμάτιο, αποθήκη και πάρκιν. Κατά προτίμηση στο Μαρούσι και με λιγότερα από 650 ευρώ.

Όποιου οι ευχές πιάνουν, μπορεί να κάνει μία και για εμένα; Άγιες μέρες έρχονται... τι είναι τώρα μια τόση δα ευχούλα...

p.s. "Ho ho ho! Merry Christmas..."

Συμβαίνει μόνο σε εμένα;

2008-12-14T23:34:00.004+02:00

Είναι σαν να βρίσκομαι μέσα σε έναν εφιάλτη. Από αυτούς που πρέπει να τρέξεις, αλλά δεν μπορείς, τα πόδια σου είναι πολύ βαριά.

Γύρω μου όλα τρέχουν και αλλάζουν, ενώ εγώ ξυπνάω και κοιμάμαι μέσα στον μικρόκοσμό μου.

Ξεκινάει μια νέα εβδομάδα, πολύ διαφορετική από την προηγούμενη, αλλά και πόσο ίδια για εμένα... Στις 7.15 θα φεύγω για τη δουλειά, στις 5 θα επιστρέφω, θα τρώω και θα διαβάζω τις ειδήσεις στο internet, στις 6.30 θα κανονίζω κάποιο καφέ, θα συζητάω για τα παλιά και τα νέα, στις 10 θα γυρίζω σπίτι, θα ακούω λίγη μουσική... και μετά, τι;

Α, ναι... θα πλένω τα δόντια μου και θα πηγαίνω για ύπνο, σαν καλό κορίτσι. Ωραία... πολύ ωραία.

Το είδα σήμερα...

2008-12-13T01:06:00.002+02:00

...γραμμένο σε πανό που κρατούσαν οι φοιτητές

ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΖΟΝΤΑΙ

Τα σέβη μου.

τέταρτη νύχτα

2008-12-09T21:36:00.005+02:00

σάββατο βράδυ εξάρχεια παιδιά παιδί φρουρός σφαίρα στήθος αίμα ζωή θάνατος παιδιά φωνές κλάματα φόβος μάρτυρες αλήθειες ψέματα μαμά θρήνος οργή πρώτη νύχτα φωτιά μολότοφ δακρυγόνα πέτρες αυτοκίνητα καταστήματα λεηλασία αστυνομία πρωί μαθητές πορεία ασπίδες κράνη ενήλικες κουκούλες τζάμια κάδοι δεύτερη νύχτα δρόμοι πόλεις πανεπιστήμια ενήλικες γυαλιά φωτιές πέτρες μολότοφ ματ δακρυγόνα καπνός φόβος πρωί μαθητές λουλούδια δρόμοι κτίρια περιουσίες καταστροφή πόνος οργή απόγνωση κυβέρνηση νόμοι αθώοι ένοχοι καταδίκες πορεία τρίτη νύχτα αστυνομία οργή σύνταγμα ακαδημίας πατησίων αθήνα ελλάδα πέτρες φωτιές μολότοφ δακρυγόνα πρωί πολιτικοί μμε ερμηνείες αναλύσεις συλλυπητήρια κηδεία οικογένεια φίλοι συμμαθητές αντίο Αλέξη πόνος δάκρυα δάκρυα δάκρυα κατηγορίες λάθη πορεία ματ τέταρτη νύχτα

...

2008-12-08T20:45:00.003+02:00

together we cry...

Sometimes I feel like I don't have a partner
Sometimes I feel like my only friend
Is the city I live in, the city of angels
Lonely as I am, together we cry

I drive on her streets 'cause she's my companion
I walk through her hills cause she knows who I am
She sees my good deeds and she kisses me windy
I'll never worry, now that is a lie

I don't ever wanna feel like I did that day
Take me to the place I love, take me all the way
I don't ever wanna feel like I did that day
Take me to the place I love, take me all the way

It's hard to believe that there's nobody out there
It's hard to believe that I'm all alone
At least I have her love, the city she loves me
Lonely as I am, together we cry

I don't ever wanna feel like I did that day
Take me to the place I love, take me all the way
I don't ever wanna feel like I did that day
Take me to the place I love, take me all the way

Under the bridge downtown
Is where I drew some blood
Under the bridge downtown
I could not get enough
Under the bridge downtown
Forgot about my love
Under the bridge downtown
I gave my life away

Άρωμα...

2008-12-06T14:43:00.003+02:00

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου Ν.

"Por una cabeza" by Carlos Gardel

Άκουσα σήμερα

2008-12-02T00:12:00.002+02:00

... έξω από το μετρό:

"όταν είμαι στεναχωρημένη, κοιμάμαι πολύ... για να ξεχνάω"

Χμμ...

Evergreen

2008-11-27T01:08:00.002+02:00

Directed by Yoann Lemoine

Αντιγράφω και τα lyrics, που τα βρήκα εδώ.

Ιn the grass
All around the real kingdom
In the ground
The heart of bi-urban rending
In the sky
Mystery of summer and storm
In the wild
Our days, our days, our days, days
Evergreen around
Everlasting land
Evergreen of life
Evergreen around
Never let it down
Evergreen of life
Evergreen of life
Take a breath
Look at the air over your head
Take your time
Seasons always come every year
Take apart
Reason could be helpful and fair
Take along
Our days, our days, our days, our days

B&W

2008-11-18T23:04:00.007+02:00

Στην αποβάθρα του μετρό, περίμενε ένα αγόρι γύρω στα 20. Ψηλός, λεπτός, με ανοιχτά καστανά μαλλιά. Μου θύμισε τόσο πολύ τον Σ., που δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάζω. Με τον Σ. γνωριζόμαστε 11 χρόνια αλλά δεν νομίζω να τον έχω δει ποτέ με γένια και ακούρευτο. Τέλος πάντων, τώρα ήταν σαν να τον είδα.

Ο Σ. αγαπούσε από τότε πολύ την φωτογραφία. Είχε αγοράσει μια Canon EOS 50E (αναλογική) και την κουβαλούσε μαζί σε γενέθλια, διακοπές, βόλτες στην Πλάκα. Την τρέλα της φωτογραφίας του την κόλλησε ο Κ. που λίγο καιρό μετά κόλλησε κι εμένα (αργότερα αγόρασα και εγώ μια EOS 300). Κάναμε βόλτες στο Μοναστηράκι, στο Μικρολίμανο, στην Αίγινα, τραβούσαμε συχνά τα ίδια θέματα, ο καθένας με τον τρόπο του και όταν αργότερα τυπώναμε τις φωτογραφίες, τις συγκρίναμε να δούμε ποια ήταν καλύτερη...

Με τον Σ. Νο 2 μπήκαμε στο ίδιο βαγόνι και κάτσαμε δίπλα δίπλα. Έβγαλε από την τσάντα του μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, τις κοίταξε και τις έκρινε. Έριξα μερικές λοξές ματιές. Πρόλαβα κάποιες που έδειχναν κόσμο να περπατάει σκυθρωπός και με τα κεφάλια κάτω, και κάποιες με ουρανό και σύννεφα. "Εγώ θα τις προτιμούσα με λίγο πιο έντονο contrast" μου ήρθε να του πω, αλλά δεν μίλησα. Φοβήθηκα ότι μάλλον θα μου έριχνε κανένα βλέμμα απορίας και θα με ρωτούσε στον πληθυντικό, παρατηρώντας τις γόβες και το σακάκι "σε εμένα μιλήσατε;"

Βγήκαμε και οι δύο στην Κατεχάκη. Στην κυλιόμενη σκάλα είχε ανέβει μερικά σκαλιά. Παρατήρησα το ντύσιμό του. Μου έβγαλε κάτι μποέμικο το στυλ του... θα μπορούσε να σπουδάζει καλές τέχνες. Στην επόμενη κυλιόμενη, στάθηκε ακριβώς μπροστά από εμένα. Τότε πρόσεξα ότι τραβούσε φωτογραφίες τον κόσμο που ανεβοκατέβαινε τις σκάλες. Εκείνη τη στιγμή μου πέρασε η σκέψη ότι δεν πήρε το μετρό για να πάει κάπου συγκεκριμένα.

Στην έξοδο της σκάλας έστριψε αριστερά και εγώ συνέχισα ευθεία. Έκανα δύο βήματα και μετά γύρισα να δω που είναι. Είχε ήδη σταθεί στην κυλιόμενη που θα τον πήγαινε πάλι κάτω...

Κόψε - ράψε (2)

2008-11-16T18:06:00.004+02:00

Το παιχνιδάκι συνεχίζεται...

1. Αυτό που με χαλάει με τον εαυτό μου. Μια απόπειρα ερμηνείας.

2. Ζωή. Τόσα χρόνια εδώ κι ακόμα δεν την έχω καταλάβει.

3. Το χαμόγελο κρύβει λόγια.

4. Ένα "ίσως" αγκαλιά με ένα αίνιγμα.

5. Οριζοντίως ευχή και καθέτως κατάρα.

6. Midnight rain. Τα μαγικά πρωτοβρόχια.

7. Ο πρίγκηπας που έγινε βάτραχος.

8. Μικρές και μεγάλες κακίες. "Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε..."

Κόψε - ράψε

2008-11-09T21:30:00.003+02:00

Παίρνω τα περιοδικά από Κυριακάτικες εφημερίδες και ένα ψαλίδι. Κόβω λέξεις και φράσεις, συνήθως από τίτλους άρθρων ή λεζάντες. Μαζεύω όλα τα χαρτάκια, τα ρίχνω πάνω στον καναπέ και δείτε τι συμβαίνει...

1) Μεταξύ μας, Metaxa! Το κουτσομπολιό... επιστήμη.

2) Ενώ εσύ κοιμάσαι η ζωή συνεχίζεται.

3) Σοβαροφάνεια. Το μετέωρο Εγώ μας.

4) Μαμά μου, τι χρώμα έχει η ελπίδα;

5) Σουτ. Μας βλέπουν.

6) Η θάλασσα μέσα του. Υποβρύχιο παραμύθι.

7) Slow travel στο κέντρο της πόλης. Do the undo.

8) Μας λείπει το κέφι, η ομορφιά και το μέτρο.

To be continued...

Η εκδίκηση...

2008-11-01T13:22:00.001+02:00

...είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.

Φέτος το καλοκαίρι. Στριμωγμένη οικονομικά, αποφασίζω να ξεχρεώσω την πιστωτική μου κάρτα σε μικρές δόσεις και όχι ανά μήνα με το εκάστοτε υπόλοιπο. Υπολόγισα όμως χωρίς... το όριο συναλλαγών, έτσι λοιπόν, όταν ήρθε η ώρα να χρεωθεί η κάρτα μου τον μηνιαίο λογαριασμό του κινητού, η εντολή δεν εγκρίθηκε.

Λαμβάνω sms που λέει "ο λογαριασμός σας δεν εξοφλήθηκε, παρακαλούμε τακτοποιείστε την πιστωτική σας κάρτα". Τι; Απλήρωτος ο λογαριασμός; Μέσω web-banking πιστώνω την κάρτα μου και μένω ήσυχη ότι έκανα αυτό που μου ζήτησε το μήνυμα. Σε 10 ημέρες έρχεται νέο sms που λέει ούτε λίγο ούτε πολύ "εξοφλείστε τον λογαριασμό σας άμεσα, αλλιώς σε δύο ημέρες γίνεται φραγή των εξερχόμενων κλήσεων". Πώς; Γιατί; Τέλος πάντων, ας πληρώσω τον λογαριασμό μέσω web. Μετά από δύο ημέρες όμως μου κόβουν το τηλέφωνο.

Τηλεφωνώ:
- Γιατί μου κόψατε το τηλέφωνο αφού πλήρωσα εγκαίρως;
- Γιατί η τράπεζα με την οποία συνεργάζεστε μας ενημερώνει για την πληρωμή ύστερα από 3 ημέρες.
- Αυτό είναι κάτι καινούριο ή το ξέρατε;
- Το ξέρουμε, δυστυχώς δεν εξαρτάται από εμάς, φταίει η τράπεζά σας.
- Αφού η τράπεζά μου σας ενημερώνει μέσα σε 3 εργάσιμες, εσείς γιατί δίνετε notice στους συνδρομητές σας για 2;
- Τι να σας πω... αυτή είναι η διαδικασία.
- Συνδέστε με τότε με το τμήμα παραπόνων.

Καθαρίζω τον λαιμό μου, γιατί ετοιμάζομαι για ουρλιαχτά. Ξέρω πολύ καλά από ένα φίλο μου που εργαζόταν στην εταιρία ότι όσο ανεβαίνει ο τόνος της φωνής, τόσο ανεβαίνει και το αίτημα.
- Ποιό είναι το πρόβλημά σας;
- Μπλα μπλα μπλα μπλα... οκ, το καταλαβαίνω ότι αυτή είναι η διαδικασία σας, λάθος σας, αλλά δεν θα παραπονεθώ για αυτό. Είμαι συνδρομήτρια από το 1999, δεν άφησα ποτέ ούτε ένα λογαριασμό απλήρωτο ή καθυστερημένο, έχω ένα από τα ακριβότερα προγράμματα και με την πρώτη ατυχή συγκυρία (που την είχα ήδη περιγράψει) μου κόβετε το τηλέφωνο;
- Ναι, ναι, το βλέπω ότι είστε συνεπής απέναντι στην εταιρία, αλλά τι θέλετε να πείτε, ότι επειδή είστε καλοπληρωτής, μπορείτε να αφήνετε τον λογαριασμό σας ανεξόφλητο;
- Εγώ έκανα ότι μου έλεγαν τα sms για να τακτοποιηθεί το θέμα! Πρώτα πλήρωσα την κάρτα μου....
- Έπρεπε να είχατε πάρει τηλέφωνο το τμήμα πιστωτικών καρτών για να ενημερώσετε ότι πληρώσατε την κάρτα σας.
- Μετά πλήρωσα απευθείας την εταιρία σας μέσω web...
- Έπρεπε να είχατε πάρει τηλέφωνο το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών να ενημερώσετε.
- Και εσείς έπρεπε να με είχατε πάρει τηλέφωνο για να δείτε τι συμβαίνει πριν μου κόψετε το τηλέφωνο! Δεν ανησυχείτε μήπως διακόψω τη σύνδεση και μεταφέρω τον αριθμό μου σε άλλη εταιρία;
- Αν θεωρείτε ότι αυτό σας συμφέρει, να το κάνετε.
- Γιατί να μη με συμφέρει; Έχουν καλύτερα προγράμματα από εσάς, αυτό είναι σίγουρο.
- Ναι αλλά έχετε συμβόλαιο για 3 μήνες ακόμη, λόγω της επιδότησης που σας δόθηκε πέρυσι, επομένως και να διακόψετε τη σύνδεση, θα συνεχίσετε να πληρώνετε τα πάγια που σας θυμίζω είναι γύρω στα ΧΧ ευρώ το μήνα.
- Άρα δεν σας ενδιαφέρει αν διακόψω τη σύνδεσή μου; Αυτό μου λέτε;
- Λέω ότι δεν σας συμφέρει.
- Και εγώ λέω ότι είστε μια αλαζονική εταιρία! Έχει καταγραφεί το παράπονό μου;
- Επιθυμείτε να καταγραφεί;
- ΝΑΙ! ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ! Και εγώ από την άλλη θα καταγράψω το όνομά σας και θα το στείλω με επιστολή στη Διεύθυνση Εξυπηρέτησης Πελατών μαζί με τις εντυπώσεις μου για την έλλειψη επαγγελματισμού στη διάρκεια της συζήτησής μας!

Μετά από ένα μήνα έρχεται επιστολή για νέα επιδότηση, ώστε να ανανεώσω τη σύμβαση. Το ποσό απλώς... αστείο: 140 ευρώ. Δεν ασχολούμαι καθόλου, έχω ήδη αποφασίσει να αλλάξω εταιρία. Μέχρι που με παίρνουν τηλέφωνο....

- Χαίρετε, σας τηλεφωνώ για να σας ενημερώσω ότι έχει εγκριθεί επιδότηση 140 ευρώ για τον λογαριασμό σας.
- Α, ναι το είδα. Δεν με ενδιαφέρει, ευχαριστώ. Σε ένα μήνα θα διακόψω τη σύνδεση.
- Για ποιο λόγο; Σας έχει δυσαρεστήσει κάτι;
- Ναι, είμαι δυσαρεστημένη, αλλά το έχω ξανασυζητήσει το θέμα με εκπρόσωπό σας. Μην με απασχολήσετε άλλο, δεν θέλω να συνεχίσω τη συνεργασία μου μαζί σας πλέον.
- Αν πρόκειται για το ποσό της επιδότησης...
- Το οποίο είναι αστείο, όπως καταλαβαίνετε... η αδελφή μου, επίσης συνδρομήτρια σε εσάς, χρησιμοποιεί το κινητό της στο 1/3 από εμένα και η διαφορά στην επιδότηση είναι ελάχιστη.
- Ξέρετε, μπορούμε να διαπραγματευτούμε το ποσό της επιδότησης. Αν θέλετε να μας καλέσετε αύριο...
- Αν θέλετε να μου κάνετε μια καλύτερη πρόταση, θα πρέπει να με καλέσετε εσείς. Γεια σας.

Δεν μου τηλεφώνησαν πάλι. Με άλλα λόγια, μου είπαν "χεστήκαμε". Οκ, τότε και εγώ θα σας προκαλέσω για να δω πότε θα αποφασίσετε να ασχοληθείτε μαζί μου. Αφήνω λοιπόν 2 λογαριασμούς απλήρωτους, δεδομένου ότι δεν πίστωνα αντίστοιχα την κάρτα μου. Και τις δύο φορές ήρθε μήνυμα "τακτοποιείστε την κάρτα σας", αλλά το αγνόησα. Άλλο notice για να πληρώσω δεν ήρθε, ούτε έγινε φραγή της κλήσης μου, μέχρι που άφησα και τρίτο λογαριασμό απλήρωτο, οπότε με πήραν τηλέφωνο... επιτέλους, τους τράβηξα την προσοχή. Μια γλυκανάλατη ευγενέστατη φωνούλα μου λέει με δισταγμό ότι "παρατηρήσαμε ότι κάποιοι λογαριασμοί είναι ανεξόφλητοι... ενδεχομένως να έχει γίνει κάτι με την πιστωτική σας κάρτα... πάντως, καταλαβαίνετε, θα πρέπει να τακτοποιηθεί το θέμα μέχρι τη Δευτέρα, διαφορετικά θα υπάρξει κάποιο πρόβλημα, κάποια φραγή στις εξερχόμενες...". Πολύ καλά, κατάλαβα, μέχρι τη Δευτέρα θα το έχω τακτοποιήσει.

Τη Δευτέρα πρωί πηγαίνω σε κατάστημα της εταιρίας. "Γεια σας, θέλω να εξοφλήσω τους λογαριασμούς μου. Πείτε μου επίσης τι ποσό επιδότησης έχω; 140 ευρώ... μάλιστα. Ευχαριστώ, γεια σας".

Στα 300 μέτρα είναι το κατάστημα της ανταγωνίστριας εταιρίας. "Γεια σας, θέλω να μεταφέρω τον αριθμό μου σε εσάς, σε αυτό το πρόγραμμα. Πείτε μου, τι ποσό μου δίνετε για την αγορά κινητού; 100 ευρώ; Α, λυπάμαι, πολύ λίγα. Στην δική μου εταιρία μου δίνουν 140. Ναι, δείτε το αν μπορείτε να κάνετε κάτι και ξαναπερνάω αύριο".

Την επομενη ημέρα μου προσφέρουν κινητό στα 148 ευρώ, λίγο παλιό μοντέλο, αλλά καλό, το είχε ένας φίλος μου και ήταν ικανοποιημένος. "Εντάξει, προχωράμε με την αίτηση μεταφοράς, θα περιμένω να με ειδοποιήσετε".

Την Παρασκευή δέχομαι τηλεφώνημα από την πρώτη εταιρία. "Γεια σας δεχτήκαμε αίτηση για μεταφορά του αριθμού σας, θα θέλαμε να γνωρίζουμε αν υπάρχει κάποιος λόγος που σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση. Εκτός αυτού, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι εγκρίναμε επιδότηση για εσάς 297 ευρώ και έκπτωση 10% στο τωρινό σας πρόγραμμα συν κάποια ευνοϊκότερη χρέωση για mms, αυτά συνολικά θα σας φέρνουν μηνιαίως στο ΧΧ ποσό, που από ό,τι γνωρίζουμε θα πληρώνετε για το πρόγραμμα που επιλέξατε στην άλλη εταιρία". Μπα;! Τώρα με θυμηθήκατε; "Α, ευχαριστώ πολύ για την ενημέρωση, αλλά δυστυχώς δεν ενδιαφέρομαι, είμαι πολύ δυσαρεστημένη από την εταιρία σας, θεωρώ ότι δείχνετε μη πελατοκεντρική στάση και ενώ σας έδωσα "μηνύματα" για τη δυσαρέσκειά μου, με καλείτε μόλις τώρα, όταν έχετε λάβει πλέον την αίτησή μου για κατάργηση της σύνδεσης. Δυστυχώς, έχω πάρει την απόφασή μου, αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες για το λόγο που με οδήγησε σε αυτήν, πολύ ευχαρίστως να σας πω". Αυτό της έλειπε, να πει όχι. Την κράτησα 20 λεπτά στο τηλέφωνο εξηγώντας της με την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι που βαρέθηκα. "Πείτε μου παρακαλώ, πότε δημιουργήσατε αυτή την υπηρεσία σας; Α, πριν από 15 ημέρες... κρίμα, αν είχατε κινηθεί λίγο νωρίτερα, μάλλον θα συνεχίζαμε τη συνεργασία μας. Χάρηκα πολύ που τα είπαμε πάντως, γεια σας".

Πηγαίνω στο κατάστημα της άλλης εταιρίας. "Με πήραν τηλέφωνο ξέρετε και μου δίνουν επιδότηση 297 ευρώ, αν θέλετε το τσεκάρετε...". Δεν χρειάστηκε, ήθελαν να πάω σε αυτούς και μου το έδειξαν. Πήρα κινητό των 198 ευρώ και αγόρασα bluetooth αξίας 69 ευρώ στα 45...

Από χθες είμαι συνδρομήτρια στη Wind.

Αυτός ο μήνας...

2008-10-27T17:32:00.004+02:00

...είναι ο αγαπημένος μου. Έχει φύγει οριστικά το καλοκαίρι, δεν σκέφτομαι πια αν πέρασα καλά ή όχι στις διακοπές μου, αν ξεκουράστηκα, αν ξέδωσα, αν μαύρισα. Δεν ανυπομονώ για τίποτα, ξέρω πολύ καλά ότι τα Χριστούγεννα αργούν ακόμη. Βάζω τα πρώτα μου μακρυμάνικα, κοιτάζω τα ηλιοβασιλέματα που είναι γεμάτα χρυσαφένια σύννεφα, όταν οδηγώ κλείνω το παράθυρο και βάζω δυνατά τη μουσική - όχι, δεν τραγουδάω! - χαζεύω τις βιτρίνες με τις τσάντες και τα τετράδια, μου 'ρχεται να ορμήξω μέσα και να αγοράσω όλα τα μπλοκάκια με τις Hello Kitties, με τους Μπομπ τους Σφουγγαράκηδες, να τα βάλω όλα σε μια τεράστια τσάντα και να πάω να τα μοιράσω σε παιδάκια.

Μαζεύω τους φίλους μου, πάμε για καφέδες, μπύρες, μεζέδες, παίρνουμε μαζί και τα μωρά τους, ζητάμε από το τηλέφωνο να μας κρατήσουν τραπέζι με πολύ χώρο γύρω για τα καροτσάκια... Πάμε σινεμά, τρώμε από τα ποπ κορν του διπλανού μας, χαζεύουμε τα comming soon και λέμε "αυτό, οπωσδήποτε!" ή "no way, under no circumstances!"

Μαζευόμαστε στη θεατρική ομάδα, μετράμε πόσα χρόνια είμαστε όλοι μαζί, βάζουμε τους καινούριους να συστηθούν (πω πω τους καημένους τι τραβάνε, στα χρόνια μου δεν τα έκαναν αυτά...), κερνάμε γλυκά, ευχόμαστε στους νιόπαντρους ή στους χαζογονείς, μετριόμαστε... "τους 40 φτάσαμε φέτος, ζωή να 'χουμε..." κάποιοι φεύγουν, κάποιοι γκρινιάζουν για τον ρόλο τους, οι περισσότεροι όμως σφιχταγκαλιαζόμαστε και λέμε "ααααχ, τι ωραία που θα περάσουμε και φέτος", ζητάμε από την κυρία Σόνια να μας φτιάξει ζεστή σοκολάτα και να μας βάλει και ένα κομμάτι από τη μηλόπιτά της, φτιάχνουμε με τις καρέκλες μας μεγάλους κύκλους και αρχίζουμε τις αναγνώσεις... "τι; πήγε 9 κιόλας; άντε, τα λέμε την άλλη Κυριακή... φιλάκια παιδάκια, καλή εβδομάδα... θέλει κανείς να τον πάω μέχρι την Κηφισίας; Ναι βρε, κανένα πρόβλημα! Έλα, βολεύει... Είπα γεια σε όλους; Κύριε Νίκο, την άλλη Κυριακή εδώ ή στο σχολείο; Οοοοοκέιιιι... Bye bye!!"

Κάθομαι οκλαδόν στον καναπέ και πίνω καφέ, διαβάζω την κυριακάτικη εφημερίδα, ακούω μουσική δυνατά, θέλω να καλύψω τον πιτσιρικά από πάνω που με έχει ζαλίσει με την κιθάρα του, δύο τραγούδια ξέρει όλα κι όλα; Ποια μέρα θα του αφήσω κανένα πάκο με τραγούδια πάνω στο χαλάκι της πόρτας του "ο Άγιος ήρθε νωρίτερα φέτος"!

Όμορφη δεν είναι η ζωή;

If everyone cared...

2008-10-15T21:52:00.002+03:00

From underneath the trees, we watch the sky
Confusing stars for satellites
I never dreamed that you'd be mine
But here we are, we're here tonight

Singing Amen, I'm alive

If everyone cared and nobody cried
If everyone loved and nobody lied
If everyone shared and swallowed their pride
Then we'd see the day when nobody died

And I'm singing, Amen, I'm alive

And in the air the fireflies
Our only light in paradise
We'll show the world they were wrong
And teach them all to sing along

Singing Amen, I'm alive

And as we lie beneath the stars
We realize how small we are
If they could love like you and me
Imagine what the world could be

If everyone cared and nobody cried
If everyone loved and nobody lied
If everyone shared and swallowed their pride
Then we'd see the day when nobody died
When nobody died...

We'd see the day, we'd see the day
When nobody died

Το ψέμα και η εμπιστοσύνη

2008-10-12T15:39:00.005+03:00

Ψέμα!! Ούτε ψεματάκι, ούτε αθώο ψέμα, ούτε "λευκό" ψέμα, ούτε χαζό ψέμα... Το ψέμα είναι Ψ Ε Μ Α !! Αν κάποιος έχει λόγο να σου πει ψέμα για κάτι μικρής σημασίας, γιατί να μη σου πει ψέμα για κάτι πολύ μεγάλης σημασίας; Ας μου το εξηγήσει κάποιος... Υπάρχει περίπτωση κάποιος να λέει μόνο αθώα ψεματάκια;

Και στην τελική, τι είναι το αθώο ψεματάκι; Απάντηση που πήρα: Ένα ψέμα που λέγεται με καλή πρόθεση, βασισμένο με μια απλή δικαιολογία. Πιθανές δικαιολογίες: "για να μη σε στεναχωρήσω", "για να σε δοκιμάσω", "γιατί αλλιώς θα έλεγες όχι", "για να σταματήσεις να ρωτάς"...

Να υποθέσω δηλαδή ότι ένα μεγάλο ΨΕΜΑ, αν φτάσει να ειπωθεί, θα κρύβει μια σοβαρή δικαιολογία. Όπως; Άσε καλύτερα, δεν θέλω να ακούσω...

Το ψέμα είναι ψέμα και η εμπιστοσύνη γυαλί. Αν ραγίσει δεν ξανακολλάει...

Τριάντα ένα

2008-10-08T23:39:00.003+03:00

Τα μετράω έτσι, τα μετράω και αλλιώς... συνέχεια 31 μου βγαίνουν...
Μπα... κάτι θα κάνω λάθος στην πρόσθεση...

Sometimes you can't make it on your own

2008-10-06T19:14:00.004+03:00

... sometimes I can't make it on my own. Αυτή είναι η αλήθεια, είτε μου αρέσει είτε όχι... Καλό βράδυ σε όλους, να περνάτε όμορφα :)

Tough, you think you've got the stuff
You're telling me and anyone
You're hard enough

You don't have to put up a fight
You don't have to always be right
Let me take some of the punches
For you tonight

Listen to me now
I need to let you know
You don't have to go it alone

And it's you when I look in the mirror
And it's you when I don't pick up the phone
Sometimes you can't make it on your own

We fight all the time
You and I... that's alright
We're the same soul
I don't need... I don't need to hear you say
That if we weren't so alike
You'd like me a whole lot more

Listen to me now
I need to let you know
You don't have to go it alone

And it's you when I look in the mirror
And it's you when I don't pick up the phone
Sometimes you can't make it on your own

I know that we don't talk
I'm sick of it all
Can you hear me when I Sing,
you're the reason I sing
You're the reason why the opera is in me

Where are we now?
I've got to let you know
A house still doesn't make a home
Don't leave me here alone

And it's you when I look in the mirror
And it's you that makes it hard to let go
Sometimes you can't make it on your own
Sometimes you can't make it
The best you can do is to fake it
Sometimes you can't make it on your own

Περί εργασίας διδάγματα: μέρος γ'

2008-10-01T01:13:00.002+03:00

Φοβάσαι ότι πάνε να σε τρελάνουν;
Έχεις 2 επιλογές:
- είτε να τρελαθείς στα αλήθεια και να σε ψάχνουν αυτοί οι ευγενικοί κύριοι με τις άσπρες μπλούζες...
- είτε να πουλήσεις τρέλα και να τους γλιτώσεις από τον κόπο...

Περί εργασίας διδάγματα: μέρος β'

2008-10-01T01:03:00.002+03:00

Ποτέ μην θεωρήσεις ότι ξέρεις πόσο μαλάκας είναι κάποιος και ποτέ μην υποστηρίξεις ότι δεν μπορεί να γίνει χειρότερος. Θα έρθει η ώρα που θα πειστείς και εσύ ότι "only sky is the limit"!

Περί εργασίας διδάγματα: μέρος α'

2008-10-01T00:35:00.002+03:00

Πάντα να κουβαλάς μαζί σου ένα σακουλάκι. Γιατί δεν μπορείς να προβλέψεις ποια στιγμή θα σου έρθει στο στόμα η ξινίλα...

Έχω απόλυτη ανάγκη...

2008-09-24T23:24:00.003+03:00

... να νιώθω ότι η ζωή μου έχει ποιότητα. Αν ήταν δυνατόν, σε όλα. Στον ύπνο, στη διατροφή, στη δουλειά, στο σπίτι, στη διασκέδαση, στις ανθρώπινες σχέσεις. Και όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο σίγουρη νιώθω ότι περισσότερο από όλα έχω ανάγκη από ποιότητα στις σχέσεις με τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μου. Το είχα αναφέρει κάποια στιγμή πιο παλιά, όταν είχα πρωτομπεί στη διαδικασία να διακρίνω ποιοι αξίζουν ή όχι στη ζωή μου, αλλά τώρα αισθάνομαι ότι έχω ανάγκη να το εφαρμόσω άμεσα και μέχρι τέλους.

Υπάρχουν άνθρωποι στο στενό μου περιβάλλον, που έχουν ονομαστεί φίλοι μου, παρόλο που δεν μου προσφέρουν τίποτα. Τους διακρίνω εύκολα: είναι εκείνοι που φροντίζουν μόνο να παίρνουν από εμένα, που δεν χαίρονται με τη χαρά μου και δεν λυπούνται με τη λύπη μου. Καταλήγουν να μου σπαταλάνε τον χρόνο και την ενέργεια που κανονικά θα διέθετα στους ανθρώπους που αγαπάω. Αυτούς λοιπόν σταδιακά τους αποκλείω, τους αποκόβω από τη ζωή μου. Δεν μου έχει μείνει υπομονή ή ανοχή, ώστε να αφήσω τη σχέση να ατονήσει μόνη της με το πέρασμα του χρόνου. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι, κατά μία έννοια, "κλαδεύω". Εσύ κι εσύ κι εσύ!!! Κόπηκες! Δεν υπάρχουν κομψότητες σε αυτά, δεν υπάρχει κατάλληλος τρόπος. Απλά δεν σου διαθέτω άλλο απόγευμα Κυριακής για να πιούμε καφέ. Επίσης, μην περιμένεις να έρθω στο πάρτυ σου. Και φυσικά, μην μπεις στον κόπο να με πείσεις να σε εμπιστευθώ για οτιδήποτε.