Γκαντεμιά; (updated)

Αρρώστησα 2 φορές μέσα σε 3 εβδομάδες. Έτσι και ήξερα ποιος με κόλλησε, θα έτρωγε δαγκωνιά περιποιημένη. Γκρρρ....

Update - απάντηση στον Mahler

Είναι ο Bruno !!

Σήμερα

Μου ζήτησαν να συντάξω μια επιστολή. Στην οποία να εξηγώ τους λόγους που απορρίπτεται ένας άνθρωπος. Τον οποίο δεν έχω δει ποτέ μου. Και να τα λέω και κομψά, όμορφα, στρογγυλεμένα. Όπως πάντα.

Μου πήρε δύο ώρες να γράψω την επιστολή. Ήταν γεμάτη με "however", "nevertheless", "though" και "as a result"... Εμένα δεν μου άρεσε, αλλά άρεσε στους άλλους.

Για τέτοια μπράβο δεν είμαι περήφανη.

Έχω μια πελώρια λαχτάρα...

Πόσο μου λείπει κάθε πρωί αυτός ο γλυκός ύπνος... όχι πολύ, μόνο μια ωρίτσα παραπάνω... Αντί για τις 7 να ξυπνούσα στις 8, και δεν θα παραπονιόμουν άλλο.

Περιορισμένη κατ' οίκον...

Δεν ξέρω πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά που ξύπνησα Σάββατο πρωί γνωρίζοντας ότι θα μείνω εντελώς μόνη μου μέχρι το απόγευμα της Κυριακής. Κάτι που είναι απόφασή μου βέβαια, οπότε δεν μπορώ να τα βάλω με κανέναν, παρά μόνο με την τύχη μου. Γιατί είμαι άρρωστη. Όχι, δεν κόλλησα τη νέα γρίπη. Κάποια άλλη ίωση έχω, από αυτές που βήχεις και σηκώνεις πυρετό τόσο που να πρέπει να μείνεις σπίτι, αλλά όχι τόοοσο, ώστε να μην μπορείς να αυτοεξυπηρετηθείς, οπότε και να ζητήσεις χωρίς τύψεις να έρθει κάποιος να σε φροντίσει - κατά προτίμηση η μαμά...

Μαζοχίζομαι μου φαίνεται... Έχω θέσει τον εαυτό μου σε κατ' οίκον περιορισμό και δεν επιτρέπω και σε κανένα άλλο να έρθει. Θα το έχω βάρος στη συνείδησή μου αν εξαιτίας μου κολλήσει και κανένας άλλος, κυρίως αν στην οικογένειά του έχει και μωρό. Υπερβολικά αλτρουϊστικό, ε; Αλλά αν είχαν κάνει το ίδιο και οι άλλοι τρεις που επί 2 εβδομάδες έρχονταν άρρωστοι στο γραφείο, εγώ ίσως να μην ήμουν άρρωστη τώρα. Πείτε με κορόιδο, αλλά όσο περνάει από το χέρι μου, κανένας φίλος μου ή συγγενής μου δεν θα κολλήσει από εμένα.

Και τώρα τι κάνουμε; Πώς θα περάσω ένα Σαββατοκύριακο μόνη; Εγώ, που τέτοια ώρα ήμουν ήδη στον πρώτο καφέ και είχα κάνει σχέδια μέχρι και για την Κυριακή βράδυ; Μιλούσα με τον Φ. πριν λίγο και μου είπε: "είναι μοναδική ευκαιρία να κάνεις όσα δεν προλαβαίνεις τον υπόλοιπο καιρό..." Ουφ... έχει δίκιο. Υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να κάνω και είναι τρομερή παράλειψή μου που το έχω αφήσει τόσο καιρό. Ντρέπομαι, αλλά θα σας το πω: Η ντουλάπα μου έχει μέσα και τα χειμωνιάτικα και τα καλοκαιρινά μου ρούχα. Ωιμέ!! Τόσο ανακατεμένα, που αν κάποιος εξωγήινος για παράδειγμα έπεφτε μέσα, δεν θα μπορούσε να συμπεράνει τι εποχή έχουμε. Ω! Οποία τραγωδία! Και είναι και κάτι άλλο. Χειρότερο... Έχω ένα e-learning σε project management που ζήτησα να κάνω. Το ξεκίνησα πριν από κανένα μήνα και βαρέθηκα στο πρώτο μισάωρο. Πείτε μου, δεν είναι μοναδική ευκαιρία να κάνω και αυτό ?! Γκρρρ....

Πέρασα μια βόλτα από τον Leviathan να δω τι λέει για τις καινούριες ταινίες... Μετά ανακάλυψα ότι η Naya επέστρεψε και πολύ χάρηκα. Και μετά σκέφτηκα ότι δεν ήταν κανένα ποστ της προκοπής αυτό που ανέβασα χθες βράδυ και ότι έχουν συμβεί πολλά από τότε που έγραψα για τελευταία φορά... ε, και είπα να ξαναγράψω. Λοιπόν, τα νέα είναι:

1. Η αδελφή μου παντρεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου. Φοβερά ήταν πρέπει να σας πω, χαλάλι το τρέξιμο τόσους μήνες... Αυτά τα δύο τραγουδάκια τα έχω συνδέσει με το γάμο τους...






2. Αληθινός έρωτας τελικά υπάρχει. Μου συμβαίνει αυτή τη στιγμή και τον απολαμβάνω στον υπερθετικό.

3. Ένα πανέμορφο κουτάβι ήρθε και μας βρήκε... τον λένε Bruno.

υ.γ. Αγόρασα εισιτήρια για τη συναυλία των U2 τον επόμενο Σεπτέμβριο :)

The painter from Shanghai

Διάβασα το υπέροχο μυθιστόρημα της Jennifer Cody Epstein, που μιλάει για τη ζωή της ζωγράφου Pan Yuliang.

Υπέροχο...